Αγωνας ηταν και περα.σε

Another Day, Another Death (The Mob)
Παρολο το ανακατεμα της τραπουλας, τις απουσιες, τις κοκκινες, τους τραυματισμους, η ομαδα πηγε στον αγωνα με το Περα πιστευοντας οτι μπορει να φερει ενα καλο αποτελεσμα. Δυστυχως για ολους μας, το αποτελεσμα δεν ηταν αυτο που περιμεναμε. Ηττα εντος εδρας και κολλημα στο wrong side of the table.
Και ξανα δυστυχως, η ομαδαρα μας δειχνει να μην εχει το killing instinct το οποιο θα κανει ή θα εκανε τα χι να γινουν νικες και τις ηττες να γινουν (τουλαχιστον) χι. Ετσι φτασαμε μεχρι στιγμης να δωριζουμε βαθμους σε Πηγασους και Αισχυλους και να αφηνουμε Χαριλαους και Περαιους να φευγουν με τους τρεις βαθμους. Δεκα φορες κριμα. Διοτι μετα απο καθε αγωνα με τις πιο πανω ομαδες (και παλι, τουλαχιστον) τα κεφαλια και η διαθεση στην ομαδα ηταν αυτη της απογοητευσης. Κατι που δειχνει το πως βλεπουμε τις δυνατοτητες μας. Εαν πιστευαμε οτι ειμαστε ο Καπεταν Αγρας (no disrespect στον Αγρα by the way) ή κανενας αλλος παρομοιος τοτε δυσκολα να νιωθαμε το ιδιο. Μονοι μας καθοριζουμε το ταβανι και αυτο, το εχουμε βαλει ψηλα γιατι ετσι το βλεπουμε.

Η βαθμολογια, ο καφες και το κερασμα
Στην τελευταια προπονηση πριν ξεκινησει το πρωταθλημα εδω στην αγγλια, οι προπονητες, λενε παραδοσιακα στην ομαδα τους οτι τον Μαιο ‘η τελικη βαθμολογια doesn’t lie. Εκει που θα βρισκομαστε ειναι εκει που αξιζουμε να ειμαστε’. Τωρα το που εισαι τις πρωτες πεντε ή δεκα αγωνιστικες, εαν εχεις λιγοτερα παιχνιδια, εαν εχεις τραυματισμους και ατυχιες, εαν παιζεις πρωι, μεσημερι ή βραδυ ή εαν σε βαλαν στο ματι, ολα αυτα ειναι δευτερευουσης σημασιας. Αυτο που προεχει ειναι τι κανεις εσυ στο γηπεδο. Εαν παιζεις αυτο που πρεπει, εαν κερδιζεις, εαν εισαι ευχαριστημενος με τον εαυτο σου και εαν μπορεις να δεις στα ματια τους οπαδους σου. (αυτα τα λεω moi, οχι οι προπονητες αν και νομιζω οτι κατι τετοια θα τους λενε).
Ο καφες οπως ολοι γνωριζουμε εχει την δικια του ιστορικη θεση στην ζωη της ελλαδας. Κομματι αναποσπαστο σε καθημερινη βαση για τους περισσοτερους απο εμας. Πολλα εχουν ειπωθει και γραφτει για την παρτη του τοσο για τον ιδιο τον καφε οσο και τα καφενεια (τσεκαρετε και το βιβλιο του Τομανα για τα καφενεια της Θεσ/νικης εαν θελετε). Το κερασμα απο την αλλη περισσοτερο ειχε να κανει με οινοπνευματουχα παρα με καφεδες. Οι μοναδικες φορες που συνδεονταν τα δυο τους ηταν εαν κανενας εκλεβε λίγο χρονο απο την δουλεια του να πα να πληρωσει καμια ΔΕΗ (τον παλιο καλο καιρο) και στην επιστροφη εβλεπε κανεναν φιλαρα απλωμενο σε καμια καφετερια να του λεει ‘κατσε ρε μαλακα, κερναω καφε’.
Απο την αλλη, το ‘κερασμα’ ειδικου τυπου, παραδοσιακα ειχε να κανει με τα γιαουρτια, τοτε τον καιρο των τεντιμποηδων και του νομου 4000 μιας και το να βγεις να κυνηγας τον αλλο με το πορσελανινο φλιτζανακι του καφε ηταν εξτραβαγκαντ. Με τον καιρο που εμαθαμε στους φραπεδες και στα αλλα παγωμενα ροφηματα, το βολι του πλαστικου ποτηριου ή του μπουκαλακιου του νερου ριζωσε στις συνειδησεις των αγανακτισμενων. Οπως και αν το δουμε παντως, τα δυο τους ειχαν ιδιαιτερη σχεση. Απο αυτην την σχεση δεν ξεφυγαμε ουτε την προηγουμενη κυριακη.

Απο το ΤΟΥΜΠΑ-ΙΡΑΝ-ΚΑΜΠΟΤΖΗ-ΒΙΕΤΝΑΜ
στο ΑΓ.ΠΑΥΛΟΣ-ΣΟΥΔΑΝ-ΤΣΙΑΠΑΣ-ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

Το τι ακριβως εγινε πραγματικα ιδεα δεν εχω. Ουτε προκειται να παιξω ρολο πυροσβεστη, ουτε να αρχισω εσωτερικη καταστολη. Οποιος και οτι εκανε εχει να κανει με προσωπικο θεμα. Εαν καποιος εκανε κατι και μετα καθοταν και το σκεφτοταν, αυτο κατι λεει. Εαν δεν ειχε κανενα effect πανω του, τοτε ειναι αλλη υποθεση. Τωρα το οτι προτασσουμε ενα διαφορετικο ειδος ποδοσφαιρικου οπαδου δεν πρεπει να μας διαφευγει. Και με αυτον τον υπεροχο ελιγμο το κλεινω εδω το ζητημα.

Ενα μεγαλο μπραβο στην προεδραρα μας που εσπασε τα χρονομετρα στον πρωτο του μαραθωνιο.

Comments are closed.