ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ!


Τελος πρωτου γυρου και αντι για ΤΟΤΑΛ περιοριστηκαμε σε ΠΑΝΚ ΦΟΥΤΜΠΟΛ (ορος ο οποιος φυσικα δεν υπαρχει αλλα το νοημα το βγαζεις με λιγη προσπαθεια). Τις σκεψεις μας για τα μεχρι τωρα αποτελεσματα τις εχουμε πει σε κανα-δυο αρθρα, οποτε δεν θα υπαρξει αναλυση πρωτου γυρου ή κατι παρομοιο. Ενας γυρος ο οποιος ηταν σαν να μην αρχιζε ποτε. Εκει που νομιζες οτι θα γινοταν το ξεπεταμα ολο και ειχαμε καινουργιες καρδιοπαθειες. False Dawns? Μπορει, αλλα τουλαχιστον με την καλη εννοια. Και τι θελω να πω με αυτο? Οτι η ομαδα ειχε (και εχει) τις δυνατοτητες να βρει την φορμα της και να κανει ενα σερι νικηφορων αγωνων (παιζοντας παραληλα ομορφη μπαλα). Αν αυτο ηταν μονο στην φαντασια μας και μετα απο καθε νικη περιμεναμε να τους παρουμε ολους αμπαριζα χωρις να εχουμε ομαδα να το καταλαβω. Αλλα δεν ειναι ετσι τα πραγματα. Ομαδα εχουμε, μπαλα παιζαμε, η συνεπεια μας εφαγε.

Διοτι την μια ελεγες ‘δεν πειραζει γινονται αυτα’, την αλλη ‘προο εισαι κτλ’, την παραλλη ‘χασαμε τα αχαστα, το βαλαν στο 90φευγα’, μετα επαιζες καλα και εχανες, μετα κερδιζες κανενα και στο επομενο θυμοσουν τα προηγουμενα και με μιση ευκαιρια οι αλλοι φευγαν με εναν βαθμο και εσυ με τα μουτρα μεχρι κατω. Μετα ξανα τα ιδια. Ομορφη μπαλα, ευκαιριες, κατοχη, ισοπαλια στο τελος. Στο επομενο καμια νικη, στο παραεπομενο xι. Και μιας και ελεγα οτι δεν θα κανω αναλυση ή κατι παρομοιο το αφηνω εδω.

(στο μεσο διαστημα απο το πιο πανω γραπτο, απο χτες το βραδυ, ειδα εναν Hercule Poirot στην τηλεοραση, κοιμηθηκα, χαζεψα το bbc, την guardian και αλλα site μεχρι να ματωσουν τα ματια μου, ωσπου ειδα εναν υπεροχο τιτλο αναφερωμενο στο bowling attack της ομαδας του cricket της Αγγλιας τωρα που θα παιξει με το Πακισταν)

Ruthless, Consistent, Brutal
Αν και δεν ειναι η στιγμη καταλληλη να εξηγησουμε γιατι το bowling στο cricket θεωρειτε η επιθεση της ομαδας (και οχι το bating παραδειγματος χαρην), ο τιτλος μας κανει για αυτα που θελουμε να πουμε.
Αν σε κατι υστερησαμε στον πρωτο γυρο, ειναι το γεγονος οτι δεν μπορεσαμε να ‘σκοτωσουμε’ τον αντιπαλο. Δεν καναμε αυτο που επρεπε να γινει. Να τελειωσουμε το παιχνιδι και να το βαλουμε στην σφαιρα του αδυνάτου για τους αντιπαλους μας. Και οχι υπο μια θεωρητικη σκοπια ‘οταν ειμαστε μπροστα στο σκορ, βαζουμε αλλο ενα και μπλα μπλα, μπλα μπλου’. Εμεις ημασταν μπροστα στο σκορ, εμεις ειχαμε τις ευκαιριες (τις περισσοτερες εστω), εμεις ημασταν πιο likely to win αλλα παντα κατι καναμε και στο τελος το τρωγαμε. Και δεν εχει να κανει με το ποιος φταιει περισσοτερο, η αμυνα ή η επιθεση. Η αμυνα γιατι το εφαγε ή γιατι η επιθεση δεν το εβαλε. Διοτι τα πιο πανω ισχυουν και για τους εντεκα. Αδιστακτοι, Σταθεροι και Μπρουταλ. Κανενας συμβιβασμος. Ειμαστε καλυτεροι απο τους περισσοτερους εκει εξω και δεν δεχομαστε καμια δικαιολογια. Τελος τα καλα παιδια. Ο αι Βασιλης τα δωσε τα δωρα. Παιζουμε για την νικη, για την Προοδευτικη, για τον κοσμο της και την μεγαλη ιδεα του ομορφου ποδοσφαιρου.
Νικη, νικες και αναρριχηση. Δεν κοιταμε πισω μας. Μονο μπροστα. It’s like rock climbing: focus on the summit, and don’t look down! Δεν μας ενδιαφερουν οι Πηγασοι, οι Αισχυλοι, οι Ποντιοι, οι Σαρακατσανοι και οποιοι αλλοι παιζουν μαζι μας. Μονοι μας γραφουμε την ιστορια μας και την πορεια μας. Οκτω νικες μεχρι το τελος ειναι το μινιμουν. Και αλλα τεσσερα xι….εεε και μας μενει μια ηττα. Εστω δυο ηττες και τρια xι.

ΚΑΝΤΕ ΤΗΝ ΜΑΡΤΙΟΥ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΧΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΗΡΕ
ΠΑΙΞΤΕ ΜΠΑΛΑ ΝΑ ΚΛΑΨΟΥΝ ΤΑ ΞΕΡΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΚΕΡΑΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ

(σημειωση: αν και το consistent μπορει να μεταφραστει και ως ‘σταθερος’, οπως και το καναμε, ισως να μην δινει την ακριβη σημασια στην συγκεκριμενη φραση. Αλλες λεξεις που θα μπορουσαν να μπουν ειναι η συνεπεια, η συγκεντρωση, το να εισαι focused καθ’ολη την διαρκεια του αγωνα και να κανεις αυτα που λεχθηκαν πριν τον αγωνα)

Comments are closed.