Χιλια Εφτακοσα Δεκα

Η πρωτη φορα που ακουστηκε στην Ελλαδα η φραση ‘η στατιστικη ειναι ο καλυτερος τροπος να πεις ψεματα’ ηταν στα τελη του ’80 απο τον Ευθυμη τον Κιουμουρτζογλου. Μπορει βεβαια να το ειχε πει ή γραψει κανενας αλλος αλλά απο εκεινη την στιγμη και μετα εγινε καραμελα στα στοματα ολων, μπασκετικων και μη. Βεβαια ο Ευθυμης επειδη ηταν σοβαρος ανθρωπος και με επιπεδο ποτε δεν δηλωσε οτι ηταν δικια του η φραση και μαλλον το συγκεκριμενο προερχοταν απο την αλλη πλευρα του Ατλαντικου, ετσι οπως κοιταμε απο την Ουαλια προς τα δυτικα.

Στατιστικως ή μη, την Κυριακη ειχαμε την πρωτη μας ηττα. Και οταν λεμε την πρωτη, εννοουμε την πρωτη φορα που χασαμε με περισσοτερα απο δυο γκολ διαφορα. Εχει καμια διαφορα απο τις αλλες? Στην βαθμολογια, οχι ιδιαιτερα. Στην ψυχολογια, ισως. Στη γενικη εικονα της χρονιας, καμια. Ωραια θα πειτε, χρυσωνεις το χαπι. Μπορει αλλα ενα συμβαν ποτε δεν καθοριζει ή γκρεμιζει αυτο που εχτισες σε μια ολοκληρη αγωνιστικη περιοδο.

Η Βαθμολογια – Οι Βαθμοι

Ολες οι ηττες, ειναι ηττες. Ετσι οπως υπαρχει το βαθμολογικο συστημα, εαν δεν κερδισεις δεν παιρνεις βαθμο. Θα μπορουσε παραδειγματος χαριν, αναλογα με τα ποσα τερματα σκοραρεις να παιρνεις εξτρα βαθμους (κατι που ακουγεται ανα διαστηματα). Ή και να χανεις βαθμους. Κατι τετοιο δεν ισχυει, οποτε στο ερωτημα: τι διαφορα ειχε αυτη η ηττα απο εκεινη με 0-1 απο τους Ποντιους, η απαντηση ειναι καμια. Και στους δυο αγωνες χασαμε, και στους δυο αγωνες μειναμε στους ιδιους βαθμους μετα την ληξη του αγωνα.
Η Ψυχολογια
Το ζητημα της ψυχολογιας ειναι αρκετα πιο περιπλοκο. Δεν θα κανω τον εξυπνο, πολλα εχουν γραφτει, πολλα εχουν ειπωθει, εχουμε φτασει στο σημειο μεγαλες ομαδες να εχουν ειδικους ψυχολογους σε θεματα αθλητισμου τοσο για μεμονωμενες περιπτωσεις αθλητων τους οσο και για ζητηματα που επισυρουν group therapy οταν τα πραγματα δεν πανε καλα συνολικα. Μια σειρα ασχημων αποτελεσματων, δημιουργει προβλημα αυτοπεποιθησης, ενα ειδος φοβιας, μια αναποτελεσματικοτητα σε κινησεις ρουτινας (μεσα στο γηπεδο), εκνευρισμο που μεγαλωνει δυσαναλογα απο οτι θα επρεπε, ελλειψη συγκεντρωσης, ελλειψη ηρεμιας, ελλειψη δημιουργικοτητας, απουσια τολμης στην επιθεση και διαφορα αλλα. Σε αντιθεση βεβαια με το τι συμβαινει οταν εχουμε καποια καλα αποτελεσματα στο σακουλι. Αλλα και παλι υπαρχει η περιπτωση, παροτι εχεις μια σειρα απο ηττες, αδικες συμφωνα με την παρουσια σου, να σε κανει δυνατοτερο. Να λειτουργει ενα reverse psychology effect. Να πεισμωνεις και να παιζεις καθε φορα καλυτερα.
Ναι αλλα μεχρι ποτε? Αυτο ισως να ειναι ενα κομματι που μας αφορα περισσοτερο.
Το προβλημα με την ψυχολογια ή το ευχαριστο καμια φορα ειναι το γεγονος οτι δεν εχει pattern (τουλαχιστον για εμας που δεν σκαμπαζουμε και πολλα πολλα και βλεπουμε τα πραγματα διαφορετικα). Μια ασχημη περιοδος για εναν επιθετικο που εχει στεγνωσει για καιρο, μπορει να αλλαξει μεσα σε λιγα δευτερολεπτα με την επιτευξη ενος τερματος (εκτος εαν εισαι ο Torres). Επισης ενα μαγικο απογευμα οπως εκεινο με τα Χελιδονια, μπορει να σε κανει να ξεχασεις ολα τα γκολ στο ’90 και τα λαθη και να πετας στα συννεφα και στα πλαστικα της επσμ. Οπως και μια τεσσαρα μπορει να σε κανει να ξεχασεις οτι για δυο ματς πριν απο αυτο επαιζες μπαλαρα και μονο απο καθαρη ατυχια δε νικησες. Ειναι ατιμο πραμα η ψυχολογια…
Η Γενικη Εικονα
Εχουμε ή οχι επιγνωση, καθε φορα που παιζουμε εναν αγωνα αφηνουμε πισω του/μας ενα ειδος κληροδοτηματος. Ενας αγωνας δεν το καθοριζει. Μια χρονια ναι, ενενηντα λεπτα οχι. Ποιος θα θυμαται οτι ο Μεγας Αλεξανδρος εφαγε 6 απο το Κολεγιο, εκτος ισως απο το Κολεγιο, εαν στο τελος της χρονιας ανεβει κατηγορια? Διοτι αυτο ειναι κατι το οποιο ο Alex τo πετυχε με την πορεια του. Οπως επισης, μπορει να μιλαμε στο τελος για το δικο μας 1-3 στον Alex, για το 2-1 με τα Χελιδονια, για το 1-4 απο τον Αισχυλο αλλα αυτο που θα μεινει σε ολους μας και σε ολους τους θα ειναι, οτι η Προοδευτικη επαιξε σοβαρα, επαιξε ομορφα, ηταν δυσκολα να την κερδισεις, ηταν ανταγωνιστικη, ηταν αντιπαλος. Κανενας δεν μπορει να στο παρει αυτο διοτι εσυ το κατεκτησες. Βεβαια μπορει να υπαρξει και ο αντιλογος. Ποιος θα θυμαται αν σωθει στο τελος η Ελπιδα Κρυονεριου, συγνωμη Τουμπας, το 7-2, κατι αλλες τεσσαρες και οτι ετρωγε πανω απο τρια γκολ σε καθε αγωνα? Μπορει να μην τα θυμαται κανεις αλλα το οτι ωρες-ωρες ηταν για τα Ζαπαλα, αυτο δεν μπορει να σβηστει απο καμια συλλογικη μνημη. Οπως οτι η Καλλιθεα ηταν δυνατη, το Κολεγιο επισης, η Μαρτιου εκανε οτι ναναι, το Περα αρχισε καλα και μετα το πηρε η κατω βολτα, το οτι ο Αγ.Δημητρης οσο περνουσε ο καιρος επαιζε καλυτερα, το οτι το Χαριλαου ηταν κατωτερο των προσδοκιων και παει λεγοντας.
(οσοι περιμενετε φωτο, δεν θα εχει σημερα λογω της ηττα)
Το 1-4 ειναι βαρυ. Πολυ βαρυ εαν σκεφτουμε οτι την τελευταια φορα που φυγαμε με τετοιο σκορ ηταν πριν 13 μηνες με ομαδα που πηρε στο τελος το πρωταθλημα. Αλλα αυτα εχει το ποδοσφαιρο. Και προσεξτε εδω ειναι που κολλαει η τελευταια προταση. Οχι οταν τρως γκολ απο την Μαρτιου στην πρωτη αγωνιστικη στο ’90. Τοτε ηταν μαλακια. Ησουν απροσεκτος και δεν θα επρεπε. Τωρα, μετα απο δεκαεννια, εικοσι αγωνιστικες, συμβαινει. Μια φορα δεν θα κατεβεις στο γηπεδο. Εναν αγωνα θα τον χασεις ετσι. Συμβαινει παντοτε και θα συμβαινει μια ζωη. Αυτα εχει το ποδοσφαιρο και για αυτο προκαλει τοσες συγκινησεις. Τα μονο πραγματα που ειναι σιγουρα στη ζωη, οπως ειπε και ο Woody Allen, ειναι ο Θανατος και οι φοροι. Το 1-4 μπορει να ειναι στα κεφαλια μας ολη την ενδομαδα αλλα δεν εχει θεση με το που θα αρχισει ο επομενος αγωνας. Βαρυ, αλλα περασε.

Το πλανο που γραφαμε πριν λιγες μερες, παραμενει το ιδιο. Δεν αλλαξε τιποτα. Το Περα ειναι σε ελευθερη πτωση. Μετα το 4-0 απο τα Χελιδονια, το 0-2 απο τον Πηγασο, ηρθε και η οχταρα απο τον Κεραυνο. Μεσα σε ολα εχασε και τον αγωνα απο την Μαρτιου στα χαρτια και απο εκει που φανταζε μονη και ερημη στους 30τοσους βαθμους, ο κ…… (ας με συγχωρεσει η political correct αρμαδα) φανταζει φαβορι για τα play off. Και επανερχομαστε σε κατι που γραφαμε την προηγουμενη εβδομαδα. Οποιος παιξει με την Μαρτιου, τι θα ηθελε? Τον κ….. ή εμας? Ασε τον κοσμο στις κερκιδες, τον τζερτζελε, τα καπνογονα, τα συνθηματα, το match programme που θα βγαζαμε, την προεδραρα στα καγκελα, τους συνδεσμους απο την Γερμανια που θα κατεβαιναν, το παρτυ μετα τον αγωνα ανεξαρτητως αποτελεσματος, τα πανο, την ομορφια του ποδοσφαιρου σε ολο της το μεγαλειο. Αστα αυτα. Πες οτι θα κατεβαιναν 11 παικτες, ενας προπονητης, ενας βοηθος και οι αλλαγες. Ποιον θα θελαν? Συμφωνα με αυτα που εχουν δει. Τι δηλαδη θα τους ελεγε ο προπονητης? ‘Αυτοι ρε χασαν απο τον Αισχυλο τεσσερα ενα’? ‘Τι κωλοφαρδοι που ειμαστε που δεν μας εκατσε η Μαρτιου ή το Περα’?
Κανεις δεν θα ηθελε να παιξει με εμας και κανεις απο τους εναπομειναντες δεν κοιταει την ωρα και την στιγμη να παιξει με εμας. Εξι ομαδες κοιταν το προγραμμα και ξερουν οτι η Προοδευτικη δεν ειναι του χεριου τους. Ξερουν οτι εαν θελουν να την κερδισουν, θα πρεπει να υπερβαλουν ευατο χωρις βεβαια να σημαινει οτι θα το πετυχουν. Και αυτο διοτι, θα το ξαναπω ακομα μια φορα, ΤΟ ΕΠΙΤΥΧΑΜΕ με την αποδοση μας και την συμπεριφορα μας ολη τη χρονια. Οχι με μια νικη, οχι με εναν αγωνα.

Το χιλια εφτακοσα δεκα, ειναι τα λεπτα που χρειαστηκαν να περασουν φετος για να μπορεσει να μας κερδισει ‘ανετα’ μια ομαδα.

Comments are closed.