Part Two

Πριν συνεχισω με το Barmy Army και τον Mitchel Johnson που τα αφησα στη μεση, ενα μικρο διαλειμμα.

Εδω και καποιες μερες υπηρχε ολη αυτη η ειδησιογραφια για το που θα παιξει η Rangers (η νεα) και εαν θα παρει μερος τελικα στη πρωτη ή στην τελευταια κατηγορια κ.ο.κ.  και τι θα γινει με το ενα και τι θα γινει με το αλλο. Αυτα δεν με απασχολουσαν αλλά επειδη θα επαιζε ενα κυπελλακι σημερα, υπηρξε ολη αυτη η ιστορια να δωσει τους αγωνες με μια προσωρινη αδεια και μετα θα βλεπαν. Ετσι μεσα σε ολα θυμηθηκα οτι εχει κυπελλακι στη Σκωτια . Αυτο που παιζουν οι δυο τελευταιες κατηγοριες μεταξυ τους. Σουπερ, βουρ για κανενα αποτελεσμα.

Egin City – Arbroath = 5-7
Το Elgin το συμπαθω και παντοτε βλεπω τα αποτελεσματα του. Αφου λοιπον διαβαζα τα σκορ με καλοκαιρινη χαρα και διαθεση, επεσα και στο δικο μας, 5-7. Ασχετα με την πρωτη αντιδραση που ηταν κατι σαν ‘αϊ…χασαμε’, μετα μονο μια χαρα για το γαματο γεματο σκορ που φεραμε. Ηττα δε λεω αλλα τελος Ιουλιου, πρωτο ματς της χρονιας και να φερνεις κατι τετοιο ειναι χαρα. Σπορ και Θεαμα. Φαντασου τι εχει να γινει μετα οταν θα παιζουμε καλυτερα. Κατι σαν το πρωτο ματς εβερ της Μπαρνετ στην Επαγγελματικη Κατηγορια το 92. Ηττα εντος εδρας απο την Μπλακπουλ με 4-7, αν δεν κανω λαθος. Κανεις δεν στεναχωρηθηκε. Τι πιο ομορφο να αρχιζεις κατι καινουργιο με επιθετικες διαθεσεις ασχετα εαν το αποτελεσμα στο τελος δεν ειναι το καλυτερο.
Πισω στο ματς λοιπον. Μετα απο το αρκετα μη διαδεδομενο θεαμα του πεντε πριν απο το επτα, το οποιο με εκανε να το ξανακοιταξω, οχι γιατι περιμενα το επομενο δευτερολεπτο ο διαχειρηστης του bbc να κανει το πενταρι, τρια και το επτα, δυο, εχοντας μολις καταλαβει το μεγαλο του λαθος αλλά γιατι απλουστατα ηθελα να το ξαναδω. Και αφου το ειδα πηγα στους σκορερς. 0-1 στο ’16, 1-1 στο ’19, 1-2 στο ’21, 1-5 στο ημιχρονο. Στο ’50, ’52, ’53…4-5, στο επομενο δεκαλεπτο 4-7 και στο ’87, ’89 το τελικο 5-7. Τι ματσαρα για πρωτο ματς. Ευγε και ας χασαμε.
The Hat-trick
Ας μην ξεκινησω με την ιστορια του χατρικ. Το χατρικ γενικα ειναι οταν καποιος βαζει τρια γκολ. Στην Αγγλια οπως φυσικα και στην Σκωτια και στα αλλα μερη εδω γυρω, οταν καποιος βαζει τρια γκολ, παιρνει την μπαλα σπιτι του αφου πρωτα εχουν υπογραψει ολοι οι συμπαικτες του, που παιξαν στο συγκεκριμενο ματς. Ετσι γινοταν παντοτε και ετσι γινεται ακομα. (Μια αστεια ιστορια ηταν, οτι στον τελικο του Παγκοσμιου Κυπελλου το ’66 οταν ο Χερστ εβαλε τα τρια γκολ, δεν πηρε την μπαλα μετα τον αγωνα γιατι την ειχε αρπαξει καποιος Γερμανος παικτης, ο οποιος βεβαια δεν εκανε κατι ‘παρανομο’ ή ‘υπουλο’ απλα εκανε οτι καναν στην Γερμανια τοτε. Ο πρωτος που θα επαιρνε την μπαλα ηταν δικη του και τελειωνε εκει το πραμα. Ελα μου ντε ομως που το Παγκοσμιο γινοταν στην Αγγλια και τα εθιμα ειχαν αλλιως. Οπως και να εχει το πραγμα, η μπαλα επιστραφηκε στον Χερστ πριν μερικα χρονια)
Οι purists του ποδοσφαιρου παντως δηλωνουν οτι χατρικ ειναι ΜΟΝΟ οταν ενας παικτης βαζει τρια συννεχομενα τερματα και οχι οταν μεσολαβει καποιος συμπαικτης του. Βεβαια οπως εχουμε μετα τους vegan και εκεινους που τρωνε μονο καρπους που πεφτουνε απο το δεντρο, εχουμε και στην χατρικ φιλοσοφικη σκεψη, την αποψη-ταση να διαλαλα οτι χατρικ ειναι οταν καποιος βαζει: ενα γκολ με το δεξι ποδι, ενα με το αριστερο και ενα με το κεφαλι. Με αυτη την σειρα. Κατι που ακουγεται φυσιολογικο. Και που ειναι και το σωστο εδω που τα λεμε.

Απλα επειδη στο 5-7, τρεις παικτες κανανε χατρικ, δεν ηξερα ποιος δικαιουται την μπαλα. Φανταστηκα αυτος που τα εβαλε πρωτος.

Βεβαια δεν περασα την μερα μου, σπαζοντας το κεφαλι μου ποιος αστερας της τεταρτης κατηγοριας πηρα την μπαλα σπιτι του. Ειχα αλλα προβληματα. Παρακολουθουσα (και παρακολουθω οσο γραφω) δυο αγωνες κρικετ για την πρωτη κατηγορια.Το Nottinghamshire με το Sussex και το Warwickshire με το Surrey.
Λιγο πριν το Τσαϊ στην τριτη ημερα (απο τις τεσσερις) ειχαμε:

Sussex 171 & 113/0 (36.5 overs)
Notmm 520/4d

Warwickshire 571
Surrey 224/7 (80.0 overs)

Βασικα δεν υποστηριζω καμια απο τις τεσσερις ομαδες που παιζουν αλλα θα ηθελα εαν μπορουσαν το Sussex και το Surrey να φερουν χι με τους αλλους δυο μηπως και εχει καμια ελπιδα το Somerset και παρει το πρωταθλημα. Ακομα και κρικετ να μην ξερεις, βλεποντας τους αριθμους καταλαβαινεις οτι τα πραγματα δεν πανε πολυ καλα για τα υποχθονια σχεδια μου, οποτε και εχω εναποθεσει τις ελπιδες μου στο τραγουδι του Βουρνα ‘μια βροχη θα μας σωσει’. Και αυτο γιατι οταν βρεχει, κρικετ δεν παιζουμε. Αντε γερα.

Να κλεισω οτι ολα τα πιο πανω συνεβηκαν παραλληλα και με την βοηθεια μιας αρκετα βαριας coyntry ale της Owd Rodger (μετα τους καφεδες) και τα ακουσματα των Henri Pousseur (electronic experimental and microtonal 1953-1999), Arne Nordheim, Luigi Archetti, Institute of Sonology 1959-1969, Luc Ferrari και φυσικα του Nam June Paik (Works 1958.1979), υστερα απο μια αναλαμπη που ειχα πρωινιατικα για μια αλλαγη απο το (working class) noise των non-musicians, στο (middle class) ακαδημαικο παιξιμο των modern compositors. Αυτα.

Comments are closed.