ΦΑΚ…Penalties

Θα ειμαι  συντομος. Τα πεναλτι δεν μου αρεσουν καθολου. Για να γινω πιο συγκεκριμενος, τα μισω. Για χιλιους λογους. Εχω φτασει στο σημειο, οταν η ομαδα που υποστηριζω πρεπει να ‘βαρεσει’ πεναλτι μετα την παραταση, να χανω τον ενθουσιασμο μου και το παθος μου. Σαν αυτοματα, να πεφτουν οι ασφαλειες. Γινομαι τοσο κυνικος που δεν με ενδιαφερει καθολου το αποτελεσμα. Νιωθω τοσο κενος συναισθηματικα, που δεν μπορω να το εξηγησω. Κερδισουμε ή χασουμε. Βεβαια τις περισσοτερες φορες, οι ομαδες μου χανουν.

Και εκει φυσικα θα μπορεσει, το ψυχαναλυτικο ντιβανι, να μας δωσει την εξηγηση. Μπορει, αλλά και δεκα γερμανους να ειχε η ομαδα μου και να κερδιζαμε παντοτε, δεν θα αλλαζε κατι. Ενας αγωνας οταν μετα την παραταση δεν εχει νικητη, ξαναγινεται. Απλα. Ουτε μα, ουτε θα. Τα πεναλτι δεν ειναι λυση, ουτε τα στριψιμο του κερματος που γινοταν πριν απο αυτα.

Ο αποκλεισμος, λογω των πεναλτι, ειναι οδυνηρος. Αν και ειμαι σιγουρος οτι την πρωτη φορα που παρακολουθησα  κατι τετοιο (τελικος UEFA 1984), η ομαδα μου κερδισε, απο τοτε και στα γρηγορα, μπορω μονο να κατανομασω ηττες. Το 90, το 96, το 98, το 04, το 06, περσι στο Λιγκ καπ η Τοτεναμ, πριν καμια 10αρια χρονια η Barnet για την ανοδο απο την Conferance, για να αναφερω μερικα. Αν σκεφτεις οτι ο μεσος οπαδος βιωνει μια τετοια ηττα καθε, δεν ξερω ακριβως αλλα φαντοζομαι οχι πολυ συχνα, τοτε ειμαι καλυμενος για αρκετα χρονια. Αλλα αυτο ειναι προσωπικο προβλημα.

Τουλαχιστον η ομαδα αποκλειστηκε ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙ απο το κυπελλο. ΜΠΡΑΒΟ ΤΗΣ. Χιλια μπραβο της. Και επειδη μας ανοιξε η ορεξη, περιμενουμε την εναρξη πως και πως.

ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑΡΑ

Comments are closed.