Ουτε του Αγιου Αντωνιου?

Αν και αυτος δεν ειχε φλογες ή αλλα εκρηκτικα υπονοουμενα στο ονομα του, η Προοδευτικαρα μας δειχνει να συνεχιζει απο εκει που το αφησε. Με ανεση και στυλ δειχνουμε σε καθε αγωνιστικη οτι ειμαστε ετοιμοι για το μεγαλο αλμα προς τα πανω. Επιβλητικη νικη, εμφανιση και τρομοκρατια στους αντιπαλους μας. Ζουμε ονειρο ή επιτελους γινηκεν η ωρα?

Πρωτα απ’ολα τα συγχαρικια
50 (πενηντα) ματς στη Βητα
Τον πεντηκοστο μας αγωνα δωσαμε με τον Αγιο Αντωνιο αυτη την Κυριακη, και οι παικταραδες μας, κερασαν μεγαλειωδη νικη και ανειπωτη χαρα στους απανταχου τρελαμενους προοδευτικαριους. Κερασακι εκτος της νικης, τα τεσσερα τερματα για να δεσει το γλυκο και να αρχισουμε να παραμιλαμε. Να παραμιλαμε για ανοδο, για πρωταθλημα, για μπαλαρα, για τσιμπουσια, για παρτυ, για εκδρομες, για…για…για…
Αν και ειναι νωρις για ολα αυτα, τα παντα ξεκιναν, φτανοντας (και ξεπερνωντας) καποια οροσημα. Και ενα απο αυτα ηταν και το 50στο μας παιχνιδι στη Βητα Κατηγορια. Μετα απο εκεινο το μακρινο 1-1 με την Αναγεννηση Αγ.Ιωαννη, πριν δυο Οκτωβριους, πολλα εχουν περασει. Πολλα up και πολλα down. Και ολα αυτα μας δειχνουν τον δρομο. Και για το μελλον αλλά και για το γιατι μπορουμε να ειμαστε αισιοδοξοι.

Home Sweet Home
Η εννοια της εδρας στους αγωνες που δινουν οι ομαδες του επιπεδου μας ειναι λιγο παρεξηγησιμη. Απο τη στιγμη που δεν υπαρχουν αρκετα γηπεδα μεσα στην πολη (ή για καποιους λογους ‘εξαφανιστηκαν οπως το δικο μας ή της ΑΕ Χαριαλου πχ), οι περισσοτερες ομαδες συνοστιζονται σε μια χουφτα απο αυτα που εχουν μεινει. Ή παιζουν πανω στα ΤΕΦΑΑ. Ετσι και η παροδοσιακη εννοια που ειχε η εδρα, δειχνει να εξαφανιζεται ή να περιοριζεται. Ισοτης κατα μια εννοια αλλά εδω δεν εχουμε να κανουμε με Κολχοζ και αντικειμενικες αξιες. Ιδιαιτερα απο τη στιγμη που καποιες ομαδες οπως αυτες που ειναι εκτος πολης, εχουν. Και οι περισσοτερες σε βαθος χρονου το αξιοποιουν.
Απο την αλλη βεβαια, υπαρχουν και οι περιπτωσεις οπου οταν δυο ομαδες που παιζουν στο ιδιο γηπεδο τα εντος εδρας παιχνιδια τους παιζουν αντιπαλες, το γηπεδο δεν κανει χαρη σε καμια ομαδα ή τουλαχιστον ο εκτος εδρας…δεν ειναι τοσο εκτος εδρας. Αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα.
4 σε 23
Μιας και που λεγαμε για τους 50 πιο πριν, ας κανουμε και μια αναφορα στα εντος εδρας παιχνιδια μας. Τεσσερις νικες ειχαμε πριν τις φετινες δυο σε 23 αγωνες. Για τους εκτος πχ οι νικες ηταν/ειναι 9. Λοιπον τα 4 αυτα παιχνιδια ειναι λιγα. Πολυ λιγα. Τι θα καναμε εαν ειχαμε δικο μας γηπεδο δεν ξερω. Μπορει παλι να ειχαμε κερδισει 4 φορες. Μπορει και οχι. Το μονο σιγουρο ειναι οτι οταν οι παικτες ανα δυο βδομαδες παιζουν σε ιδιο γηπεδο νιωθουν οικεια. Ξερουν τα τερτιπια του, τις τρυπες του, τα κολπα του. Το καθε εκατοστο του γηπεδου, τους ειναι γνωριμο, το εχουν οργωσει, το εχουν μαθει. Και τοτε σου κανει τις χαρες. Και απο τη στιγμη που εχουμε εξοικειωθει, θα εχουμε το πανω χερι. Ή τουλαχιστον ενα μικρο αβανταζ.

Ηγγικεν η ωρα συντροφοι
Με ολα αυτα κατα νου, προχωραμε παραπερα. Αυτο που θελω να πω ειναι οτι τα συγκεκριμενα αποτελεσματα ειναι η δουλεια, η εμπειρια και τα μεροκαματα που καναμε ολα αυτα τα χρονια. Αυτες οι νικες δεν ειναι μονο νικες αυτης της ομαδας που παιζει τωρα αλλά ολων των παιδιων που παιξαν και καταθεσαν την ψυχη τους σε αυτα τα χρονια και κυριως στη Βητα κατηγορια που υπηρχε ανταγωνισμος και οχι περιπατοι και χαριεντισματα. Η ομαδα ανεβηκε επιπεδο, η φανελα βαρυνε, οι παικτες αποκτησαν χαρακτηρα. Ολη η ομαδα αποκτησε χαρακτηρα και ολοι ξερουν πως να ανταποκριθουν. Ενηλικιωση και πραγματισμος. Διοτι οσοι θυμουνται τους πρωτους μηνες στη Βητα, μπορουν να ανακαλεσουν τα συναισθηματα απαισιοδοξιας, αδικιας κτλ που ειχαν διαποτισει ομαδα και οπαδους. Και ενω συνηθως εδω μπαινει ενα ‘και οχι αδικα’, στη περιπτωση μας δεν ισχυε για κανεναν λογο. Αδικα και αδικαιολογητα νιωθαμε ετσι.
Η ομαδα (τοτε) ειχε φερει χι με τον Αγ.Ιωαννη, ειχε χασει απο το Κολεγιο, ειχε κερδισει την Μαρτιου και ειχε φερει δυο χι με το Περα και τον Μελιτεα. Και εμεις αντι να χαρουμε με το θετικο ξεκινημα μας σε μια νεα κατηγορια, αρχισαμε τα τσαμικα. Η συνεχεια τοσο εκεινης της χρονιας οσο και της περσινης, οπου ενω ημασταν καλυτεροι στα 20φευγα παιχνιδια απο τα 26 δεν καταφεραμε να κερδισουμε ουτε τα μισα απο αυτα, παιξαν καταλυτικο ρολο στην ενηλικιωση που αναφεραμε. Και μην περιμενει κανεις να μπει μεσα η ομαδα και να πεταει τεσσαρες και πενταρες σε οποιον βρει μπροστα της μεχρι τον Μαιο. Στραβα αποτελεσματα και ατυχιες θα ερθουν. Ποδοσφαιρο ειναι, δεν παιζουμε ηλεκτρονικο. Απλα, φετος εχουμε την στοφα της ομαδας. Μιας ομαδας που ξερει τι θελει αλλά και γνωριζει πως να το παρει. Μιας ομαδας που απεκτησε χαρακτηρα και χαρακτηριστικα. Και ολα αυτα οπως ειπαμε ειναι το αποτελεσμα ολων αυτων των χρονων και ολης της προσπαθειας και υπομονης ολων οσων αγωνιστηκαν.
Η Φλογα και Αντωνιος φανταζαν φαβορι. Μετα απο το 3-0 και το 4-1, οσο φαβορι μπορει να ειναι αυτοι αλλο τοσο ειμαστε και εμεις. Απλα εμεις δεν μπαινουμε σε λογικη ‘πρωταθλητισμου’ ως αυτοσκοπου. Εμεις θελουμε να παιζουμε ομορφα, να παιζουμε καθαρα και οταν θα ερθει η ωρα και αν μας αξιζει να σηκωσουμε την κουπα. Ασχετα εαν ειναι νωρις για τετοιες συζητησεις το ζητημα δεν ειναι η κουπα ή το πρωταθλημα. Ειναι η πορεια προς αυτο. Και για αυτο χαιρομαστε και αγωνιουμε. Διοτι τα πρωτα βηματα του δρομου που καναμε ειναι γεματα αισιοδοξα και ευχαριστα μηνυματα. Και θα προσπαθησουμε να κανουμε the most of it που λεν και εδω περα. Δεν υπαρχει κανενας λογος να καταπιεσουμε αυτα που νιωθουμε. Και αυτα που νιωθουμε μεχρι στιγμης ειναι…τραλαλαλαλαλα τραλαλαλαλαλα οοοοο οοοοοο τραλαλαλαλαλα….

να μην ξεχασω
μετα την μεγαλη μας νικη στο Κυπελλο Φιλιας και Αναρχιας το καλοκαιρι, ο αγαπητος Αστερας εβαλε πλωρη για επανακατακτηση του τροπαιου που στολιζει τα γραφεια μας με μαζικες μεταγραφες και συντονισμενες προσπαθειες ενδυναμωσης του συλλογου του. Μετα την επιστροφη παλαιου παικτη του, υστερα απο 15 χρονια, απο τον Αρη Πετρουπολης, ελαβαν χωρα τρεις ακομα μεταγραφες απο το ‘αδελφο σωματειο’ του Κρονου Αθηνων και για να δεσει το γλυκο πηραν  επιθετικο απο το Κερατσινι (ομαδα Δ Εθνικης), συν κανα-δυο ακομα για να ολοκληρωθει η κινητικοτητα του σε αυτην την μεταγραφικη περιοδο. Συντροφοι! Οτι και να κανουν τα τσιμεντα του St.Pauli θα λιωσουν απο την λαβα των οπαδων μας και της καλοκαιριας που φανταζομαι θα εχει στη πολη σε επτα-οκτω μηνες. Οποιον και αν παρουν, το τροπαιο θα παραμεινει στην Τουμπα. Αυτα.

Α! και μεσα σε ολα εχουμε αγωνα την Τεταρτη. Αντε ρε Προο κανε το τρια στα τρια να βγαλω και αυτο το μπλουζακι που φοραω απο την προηγουμενη εβδομαδα. Αρχισα να βρωμαω ο ανθρωπος.
2 DOWN, 22 TO GO

Comments are closed.