Η Abramovic, η επελαση του ρατσισμου και γιατι δεν πρεπει να ανησυχουμε!

Μπορει ολα αυτα να ειναι καπως χαοτικα αλλα εχουν μια χρονικη εξηγηση. Προχθες το βραδυ (Τριτη) ετυχε να πετυχουμε το τελος των ειδησεων στο bbc οπου στα 20 δευτερολεπτα που αντιστοιχουν στα αθλητικα, εδειξαν σκηνες απο το τελος του αγωνα Σερβιας-Αγγλιας under21. Δεν ηξερα τι ειχε γινει και εμεινα λιγο μαλακας απο τον χαμο που εβλεπα. Κοσμος μεσα στο γηπεδο, σπρωξιες, κλοτσιες, αφηνιασμενους παικτες-προπονητες, ενταση και ξυλο. Αν τυχον μαθατε, ολα ξεκινησαν απο τα μαϊμουδισματα των Σερβων οπαδων προς τους μαυρους παικτες της Αγγλιας, τα βρισιδια των ιδιων των σερβων παικτων προς τους μαυρους παικτες της αγγλιας και φυσικα επειδη η Σερβια εχασε, κανανε και ενα ντου ετσι για το κερασακι.

Σχεδον με το που τελειωσαν οι ειδησεις, στο bbc four, ειχε ενα ντοκυμαντερ για την Marina Abramovic. Η Abramovic για οσους δεν γνωριζουν ειναι μια καλλιτεχνης που γεννηθηκε στο Βελιγραδι το 1946. Θεωρειται μια απο τις πιο σημαντικες και ενδιαφερουσες καλλιτεχνιδες στο perfomance art και στη τεχνη γενικοτερα. Σαν κυριο συστατικο των περφομανς της ειναι η σχεση του καλλιτεχνη με το κοινο, τα ορια του σωματος (της) και οι δυνατοτητες της ιδιας της σκεψης και του μυαλου. Στα πρωτα χρονια, στην τοτε Γιουγκοσλαβια πριν φυγει για την Δυτικη Ευρωπη, στις διαφορες παραστασεις που εδινε, το κοινο ερχοταν μπροστα σε σκηνες που δεν ειχε ξαναδει. Η Αμπραμοβιτς, εκοβε κομματια του σωματος της, εκαιγε μερη της, αυτο-μαστιγωταν γυμνη και προσπαθουσε να ανακαλυψει τοσο τα ορια του δικου της σωματος, οσο και αυτα των παρεβρισκομενων. Και επειδη εχω μια ongoing συζητηση τον τελευταιο καιρο για το ποσο διαφορετικη ηταν η ζωη και η σταση ζωης, στη Γιουγκοσλαβια το 70-80 σε συγκριση με αλλες χωρες της Ανατολικης Ευρωπης (πχ Ρουμανια, Βουλγαρια, Πολωνια κτλ), κατι σαν αυτο που εκανε τοτε δεν προκαλει εκπληξη.
Η πτωση του τοιχους και δεν μιλω για αυτο του Βερολινου αλλα το για μη-οπτικο αλλα καθολα αναγνωρισιμο, που υπηρχε αναμεσα στις δυο Ευρωπες, αλλαξε αρδην την εικονα και τις ζωες των κατοικων του Ανατολικου κομματιου. Εκτος των πολιτικο-οικονομικων συσχετισμων που δεν ειναι μερος αυτης της συζητησης, ειχαμε εναν επαναπροσδιορισμο εθνικης ταυτοτητας και μια αναδυση εθνικιστικου φανατισμου και θρησκευτικου ολοκληρωτισμου.
Τα φαινομενα ακραιου ρατσισμου σε πολλες απο αυτες τις χωρες, ειναι εδω και αρκετα χρονια κομματι της ειδησιογραφιας. Καθε λιγο και λιγακι ολο ακουμε για συμβαντα στην Ουκρανια, στην Ρωσια, στην Πολωνια, στη Σερβια κτλ. Σχεδον δεν σου κανει εντυπωση. Αυτο προχτες κανονικα θα επρεπε να μπει στην ιδια κατηγορια. Α! την πεσαν οι μαλακες οι [βαλτε οτι θελετε] σε μαυρους παικτες. Απλα ετυχε να δω αμεσως μετα αυτο με την Αμπραμοβιτς και αρχιζεις να σκεφτεσαι πως γινεται ενας λαος οταν μερικα χρονια πιο πριν  ειναι αρκετα φιλελευθερος, ριζοσπαστικος, ανοικτος σε ιδεες, υπερηφανος για τους σωστους λογους , να καταληγει μερικα χρονια αργοτερα να ενεργει σαν τον χειροτερο μπασταρδο στενοκεφαλο χιμπατζη.
Βεβαια οι αιτιες ειναι αρκετες και αρκετα ευκολα ανιχνευσιμες. Η ιστορια αντι να κοιτα προς τα εμπρος παιρνει βηματα προς τα πισω. Η εκρηκτικη συνταγη εθνικισμου και θρησκευτικης μισσαλοδοξιας οδηγει σε φαινομενα που θα επρεπε απο καιρο να ειχαν μπει στο χρονοντουλαπο. Οι σερβοι, δυστυχως για αυτους, εναγκαλισαν τοσο την χαμενη εθνικη ιδεα, οσο και την θρησκεια κατι που κοιτα να δεις κατι μου θυμιζει.

Εμεις εδω βεβαια ειμαστε αθλητικο μπλογκ, οποτε ας επιστρεψουμε στα δικα μας.

Νo need to worry
Και εδω θα ηθελα να σας καθησυχασω. Οσον αφορα το ζητημα ποδοσφαιρο και ρατσισμος, δεν συντρεχει λογος ανησυχιας. Το ποδοσφαιρο ειναι στα σωστα χερια. Τοσο καλα που ακομα και η ΕΠΣΜ μοιαζει να ειναι στυλοβατης του αθληματος.
Η FIFA και η δικια μας η UEFA, ξερουν ακριβως πως να χειριστουν τετοια θεματα. Οταν δεν ποιουν την νησσαν και δεν στρουθοκαμηλιζουν, μοιραζουν προστιμα. Τι ποιο στιβαρο για να αντιμετωπισεις ενα θεμα σαν και αυτο. Με το να ριξεις στις ομοσπονδιες ενα χρηματικο προστιμο, σιγουρα βαζει σε σκεψεις τους φιλαλθους. Σκεφτονται σοβαρα τις επιπτωσεις των πραξεων τους και συμμορφωνονται. Επιστρεφουν στο γηπεδο και ειναι με το σεις και με το σας. Ευγενικοι και πολιτισμενοι. Τι νομιζετε, οτι δεν τους ακουμπαει το ζητημα? Οχι μονο δεν ντροπιαζουν με αυτα που κανουν αλλα προσπαθουν για το καλυτερο. Σιγα μην κανω πλακα.
Πλακα μας κανουν οι μαλακες απο την Ουεφα και την Φιφα.
Εχουμε και λεμε:
Προστιμα για ρατσιστικες εκδηλωσεις σε διαφορες ομοσπονδιες και συλλογους: 12.000 λιρες εκαστος(σε ελβετικα φραγκα ειναι φυσικα αλλα σε αγγλικο σαιτ τα διαβαζα οποτε τα ειχαν σε λιρες).
Προστιμο, περσι, στην Man City γιατι αργησε να επιστρεψει στο Β’ ημιχρονο κατα 1′ λεπτο: 24.000 λιρες.
Προστιμο στον Nicklas Bendtner της Δανιας, διοτι σε πανηγυρισμο περσι εδειξε σπονσορα στο σωβρακο του: 80.000 λιρες
Για αυτο σας λεω δεν συντρεχει λογος ανησυχιας. Το ποδοσφαιρο ειναι στα σωστα χερια.

Υστερογραφο: απο το μεσημερι που εγραψα το αρθρο, το μονο που αλλαξε ηταν οτι η Ουεφα τιμωρησε την Λατσιο με 32.500 λιρες για τα μαϊμουδισματα στο White Hart Lane και οτι ειδα που ειχα κανει λαθος στο προστιμο της Μαν Σιτυ. 24.735 ειναι για την ακριβεια το προστιμο (και οχι 14.000 που ειχα βαλει) και ο αγωνας ηταν εναντια στην Πορτο, η οποια για εκεινο το ματς πληρωσε 16.700 για ρατσιστικα συνθηματα και μαϊμουδισματα των φιλαθλων της.

Comments are closed.