Η ΜΟΥΡΓΚΑ

παραθετω, παραποιημενο το πρωτο ποιημα απο την γνωστη ποιητικη συλλογη του Θ.Χ.

Ειμαι καλα.
Τωρα παιζω στα ΤΕΦΑΑ.
Κανουν οικονομια εκει στον Αγ.Παυλο
και ετσι σκουπιζω μαζι
δακρυα και σως ισοπαλιας.

Οι αγωνες με τους Ποντιους
Οσες φορες παιξαμε με τους Ποντιους σχεδον παντοτε κατι υπηρχε στην ατμοσφαιρα. Ακομα και εκεινο το ευκολο/δυσκολο 2-1 την πρωτη φορα που βρεθηκαμε το 2009, το 2-4 στο δευτερο γυρο εκεινη τη χρονια, το περσινο τελειως αδικο 0-1, τον Δεκεμβρη, οπως και το απλα αδικο 2-2, λιγους μηνες αργοτερα, λιγο πριν το τελος του πρωταθληματος.
Και δεν εχει να κανει με το αν κερδισαμε, χασαμε ή φεραμε ισοπολια. Απλα σχεδον παντοτε υπηρχε ενα frustration on the air.Εαν με αλλα λογια ημασταν διαφορετικη παστα φιλαθλων, δηλαδη κανονικοι φιλαθλοι οπως οι περισσοτεροι, θα επρεπε να βγαλουμε τουλαχιστον χολη για τους αντιπαλους μας. Κατι που για παραδειγμα δεν ισχυε οταν χαναμε απο την Χαριλαου (4 φορες συννεχομενα) ή απο τον Κεραυνο και τον Μεγα Αλεξανδρο. Αλλα κατι κανουν εκει στους Ποντίους και μας εκνευριζουν μια ζωη. Απο την αλλη επειδη ως οπαδοι/φιλαθλοι/προοδευτικαριοι εχουμε και ενα class, το αφηνουμε εκει. Δεν τους κερδισαμε? Την επομενη φορα. Δεν παιζουν συμφωνα με τα δικα μας κριτηρια, fair play? Η ιστορια και το συλλογικο οπαδικο υποσυνειδητο θα το κρινει.
Εμεις παρολα αυτα, εχουμε να παρουμε αρκετα πραγματα απο αυτο το 2-2.

Η προηγουμενη εβδομαδα ηταν περιεργη. Μολις ειχαμε κανει το τρια στα τρια, η ψυχολογια μας ηταν αρκετα ψηλα, η διαθεση ακομα ψηλοτερα, η ομαδα αποκτουσε το πρωτο της αδελφακι με την μορφη του πινγκ-πονγκ, ολα βαιναν ομορφα. Για να μην παθουμε τιποτα απο την πολυ χαρα, μας χαλανε το προγραμμα των προπονησεων στη Μαλακοπη, μας ανακοινωνει ο Αγ.Παυλος οτι δεν μας δινει το γηπεδο χωρις φραγκα και ενω δεν πολυ σκιαζομασταν να παιξουμε το Σουκου, η επσμ μας βαζει να παιξουμε τον αναβληθεντα.
Δικαιολογιες? Τσου, οπως θα απαντουσε ο ηρωας της ‘Φανελας με το 9’. Ενα παιχνιδι ηταν, οπως ολα αυτα που δινουμε καθε βδομαδα. Δεν κρινοταν τιποτα, δεν παιζοταν οικονομικα οφελη με τηλεοπτικα δικαιωματα, δεν υπηρχε θεμα απομακρυνσης κανενος προπονητη, δεν θα το γραφαν οι εφημεριδες, δεν θα κλαιγαν μανουλες με καμια ηττα.

Απλα, λογω της περιπτωσης ή καλυτερα των περιπτωσεων, καλα θα ηταν να παιζαμε μια αλλη φορα. Δεν παιξαμε, δεν εγινε και τιποτα σοβαρο.

Το 2-2 ως ‘δεν χασαμε’
Οι Ποντιοι φετος, ακουγοταν οτι θα εχουν καλυτερη ομαδα. Ριζικες αλλαγες ολοκληρου του ροστερ, με βλεψεις για καλυτερη πορεια. Στα δικα μας περσινα ματς, πηρανε 4 ποντους οταν επρεπε να παρουν στην καλυτερη περιπτωση μηδεν. Αλλα αυτα γινονται. Ιδιαιτερα οταν δεν προσεχεις. Στο προχθεσινο ματς, προηγηθηκαν με 0-2 στο ημιχρονο. Εμεις, οπως συνηθιζουμε, ημασταν καλοι, ημασταν ατυχοι, σπασαμε τα δοκαρια αλλα τελικα πηραμε το 2-2. Αν και αυτο το ‘πηραμε’, παραπεμπτει στο ‘δεν μας κερδισαν’. Και αυτο το ‘δεν μας κερδισαν’, παραπεμπτει στην αισθηση που εχουν ομαδες κατωτερες αγωνιστικα απο τις αντιπαλους τους, οταν τελικα καταφερνουν να παρουν θετικο αποτελεσμα. Ειναι σαν να παιζει ο Αιας Γαστουνης στο Κυπελλο Ελλαδας με τον Ολυμπιακο και να φερνει xι. Φυσικα και μπορουν να πουν οτι ‘δεν χασαν’ αλλα σωστοτερο ειναι οτι οι αλλοι δεν τους κερδισαν.
Και στη δικια μας περιπτωση, ακομα και με την ατυχια, ακομα και με τα δοκαρια, ακομα και με το χαμενο πεναλτυ, ακομα και με το 0-2 στο ημιχρονο, η ομαδα μας δεν εχασε. Και κατι τετοιο γινεται μονο απο μεγαλες ομαδες. Απο ομαδες που εχουν ψυχη και πατανε γερα στο γηπεδο. Απο ομαδες που ξερουν τι θελουν και πως να το παιρνουν. Και η Προο φετος τα εχει ολα αυτα και δεν εχει να φοβηθει για τιποτα.

Τωρα εαν χασαμε το 4×4, δεν εχει και ιδιαιτερη σημασια. Καποια στιγμη θα γινοταν αργα ή γρηγορα. Τουλαχιστον μας εφυγε αυτο το αγχος ποτε θα αφηναμε βαθμους. Τους αφησαμε, δεν χασαμε, προχωραμε. Ολοι οι αγωνες ειναι εκει και ολοι ειναι στο χερι μας, για να διεκδικησουμε κατι απο αυτους.

Happy Days Ahead
Και τωρα μας ερχεται η Χαριλαου. Μπορει να μην πιασαμε κορυφη το Σαββατο αλλα σε μια απο τις επομενες εβδομαδες θα συμβει και αυτο. Και φυσικα, εχουμε αγωνα λιγοτερο απο τους αλλους δυο εκει γυρω. Μιαμ, μιαμ. Πλησιασαμε και μας ανοιξε η ορεξη. Νιωθουν την καυτη μωβ ανασα μας. Αντε ρε Προο, ετσι γερα, συνεχιζουμε.

Comments are closed.