Monthly Archives: November 2012

Τραγωδια (?)

Και φυσικα δεν αναφερομαι αποκλειστικα στην ηττα απο τον Αισχυλο.
Η φετινη χρονια ειναι ιδιαιτερα περιεργη. Οχι τοσο οσο αφορα τα αποτελεσματα που εχουμε φερει (τα οποια απο μονα τους ειναι μια μεγαλη ιστορια) αλλά κυριως σε μια γενικοτερη αμηχανια που υπαρχει και μια αδικαιολογητη ‘απουσια’. Και φυσικα παλι για την απουσια δεν μιλαμε αποκλειστικα για γηπεδικη απουσια. Εκει, τουλαχιστον απο τα λεγομενα, τις φωτογραφιες κτλ καλα παμε. Απλα, η απουσια μπορει να μεταφραστει και σε αλλες εκφανσεις του τροπου που δειχνουμε το παθος μας, την αγαπη μας, την υποστηριξη, την οποιαδηποτε τελος παντων παρουσια μας στο φαινομενο/προτζεκτ Προοδευτικη Τουμπας.

Οσοι θυμουνται το ποστ που ειχαμε γραψει μετα την μεγαλειωδη νικη εκτος εδρας με τον Εθνικο Μετεωρων, στο πρωτο μερος, γκρινιαζαμε. Γκρινιαζαμε για διαφορα πραγματα σχετικα και μη. Σχετικα οπως το ‘Σε μια εποχη που ολοι μας δειχναμε να ειμαστε αποντες (ξεκινωντας απο εμας εδω στο blog, στα μηνυματα στο επισημο, στο επισημο και οπου αλλου λαλουσαμε ολα αυτα τα χρονια)’  και ασχετα οπως το γιατι δεν κανει η επσμ κανονικη κληρωση στο κυπελλο. Επειδη ομως το κλιμα ηταν εορταστικο,το συνοψισαμε στα γρηγορα με κατι σαν αυτο ‘Απλα ολο το προηγουμενο outburst ειχε να κανει προφανως με το πως ηταν η διαθεση μας πριν το ματς. Και οτι συναισθηματα αυτο προκαλουσε. Διοτι απο τη στιγμη και μετα…‘. Και η ζωη συνεχιστηκε.

Συνεχιστηκε ναι αλλά πως? Παροτι το αγωνιστικο κομματι εδειχνε να πηγαινει σουμπιτο για μεγαλα πραγματα, ολοι οι υπολοιποι διακατεχομασταν απο ενα συνδρομο web-shy. Τωρα βεβαια θα μου πειτε, γιατι ξερεις τι παιζει οταν βρισκομαστε και τα λεμε στα καφενεια, στα μπαρς και στα στεκια? Φυσικα οχι. Ουτε η επικοινωνια μεσω του ιντερνετ ειναι δεικτης του κατα ποσο ασχολειτε ο κοσμος ή οχι.  Και δεν λεω να πιασουμε τα λαπτοπ και τα keyboards και να αρχισουμε να γραφουμε μονο και μονο για να γραφουμε. Αλλο το ενα και αλλο το αλλο. Απλα, αλλιως πηγαινε το πραγμα τοσο καιρο. Χαναμε, κερδιζαμε, παιζαμε καλα ή οχι, ο κοσμος ολο και μια παρουσια ειχε. Και παρουσια και διαθεση και κυνισμο και πνευμα και αστειισμους και εφευρετηκοτητα σε οτι εγραφε. Και προσεξτε, δε λεω οτι ο κοσμος δεν μπαινει στα σαιτ. Στο επισημο π.χ. οσες φορες εχω κοιταξει τους συνδεδεμενους χρηστες, το νουμερο ειναι αξιοθαυμαστα μεγαλο για το επιπεδο της ομαδας μας. Και βεβαια μπορει καποιοι να εχουν την σελιδα ανοικτη ολη την ημερα και να κοιταν αλλα πραγματα, το οποιο να σημαινει οτι το νουμερο τελικα να μην εχει ιδιαιτερη σημασια. Μπορει! Αλλά δεν μιλαμε μονο για καποιες στιγμες που γραφει 14, και αντε 5-6 απο αυτους να πεφτουν στην πιο πανω κατηγορια. Υπαρχουν φορες που το νουμερο ειναι ανω των 40 ή των 60 και 70 και καθεσαι και σκεφτεσαι, μα καλα ειναι τοσος κοσμος μεσα και τα σχολια εχουν πιασει αραχνες εδω και τρεις ημερες? Δεν εχουμε κατι να πουμε , να κοροϊδευσουμε, να αυτοσαρκαστουμε, να υπερηφανευτουμε εστω? Και ετσι πηγε σχεδον ολη η φαση εδω και τρεις μηνες.

Διοτι η μονη φωτεινη εξαιρεση ηταν τις ημερες που ανεβηκαν τα ποστ για το πινγκ-πονγκ. Και ηταν οπως the good old times. Fun και διαθεση για ξεμαλακισμα. Και χωρις να θελω να παρω κατι απο το πινγκ-πονγκ μιας και ως παλαιμαχος παικτης τενις το βλεπω ως (το μικρο) ξαδελφακι μου, μια διακριτικη παρατηρηση θα ηταν οτι αυτη η αυθορμητη και καταιγιστικη παρουσια εκει, εδειχνε μια υποβοσκουσα, σχεδον καταπιεσμενη, ‘ντροπη’ για την μη παρουσια σε οτιδηποτε αλλο συνεβαινε τον τελευταιο καιρο. Μια συναισθηματικη καθαρση, ειτε με ορους αρχαιας τραγωδιας ειτε οχι. Και βεβαια  θα πρεπει να λαβουμε υποψιν μας τις δυσκολιες που εχει ο καθενας τον τελευταιο καιρο, με τα εργασιακα,  με τα μνημονια, την ανεργια ή οτι αλλο μπορει να σου γαμησει την ζωη. Ναι, κανενας δεν εγγυαται οτι εαν ολα σου πανε σκατα, θα γυρισεις το βραδυ στο σπιτι και θα μεταμορφωθεις σε οπαδικο γκουρου και τρελαμενο προοδευτικαριο. Το γνωριζω, ολα εχουν τα ορια τους και τις δικες τους στιγμες. Απλα νομιζω ή καλυτερα, μου εχει δημιουργηθει η εντυπωση οτι καπου, κατι πηγε στραβα. Μπορει και οχι. Και φυσικα δεν βγαζω τον εαυτο εξω απο την γενικοτερη ατμοσφαιρα.

Και για να το κλεισω το πιο πανω, τουλαχιστον μεχρι εχθες. Διοτι οταν καποια στιγμη αργα το βραδι μπηκα στο επισημο, ειδα με χαρα οτι το σαιτ ειχε παρει φωτια. Και χαρηκα ιδιαιτερα που δεν ειχα κατσει να γραψω τα παραπανω πριν απο το μπαραζ μωβ εκρηξης που μας ελουσε (μονο και μονο για να μην χαρακτηριστει ως συναισθηματικος εκβιασμος). Και τωρα κατι για την ομαδα.

When you fall off your horse, you have to get up back on

(Ας με συγχωρεσουν καποιοι για τις συνεχεις αναφορες στο κρικετ). Την προηγουμενη εβδομαδα διαβαζα καπου, μπορει να ηταν ενα αρθρο του Alec Stewart στο bbc, για την αναγκη που ειχε η αγγλικη ομαδα να επανελθει, να ξυπνησει μετα την σχεδον ντροπιαστικη ηττα απο την Ινδια, στην Ινδια. Και οπως ελεγε στο αρθρο, ειναι αρκετα σημαντικο το γεγονος οτι ο δευτερος αγωνας μεταξυ των δυο ομαδων ηταν μετα απο 4 ημερες (πχ τωρα ο τριτος αγωνας θα ειναι μετα απο δεκα ημερες). Και πανω σε αυτο, υποστηριζε οτι εαν ειναι να βρει καποιες απαντησεις η ομαδα, ειναι πολυ καλυτερα που ο αγωνας γινεται στα κοντα, βαζοντας και το πιο πανω γνωμικο με το αλογο, δειχνοντας διαθεση για αμεση απαντηση παρα να καθεται και να κλαιει την μοιρα της καμια βδομαδα και ολα τα δαιμονια να περιστρεφονται στα κεφαλια των παικτων. Οταν το διαβασα σκεφτηκα εμας και τις δικες μας ηττες (δυο συνεχομενες τοτε) ενω παραλληλα θυμηκα κατι που γραψαμε περσι περι not winning is a bad habit αλλα μεσα δεκατα δευτερολεπτου εκανα ενα ‘νιαα…δεν ισχυει για εμας. we are okay’. Σκατα οκεϊ ημασταν αλλά μαλλον ειχα υποπεσει σε αυτο που ειχε γραψει ο Κουντερα, στην Βραδυτητα εαν θυμαμαι καλα, οτι πραγματα που δεν μας ειναι ευχαριστα τα προσπερναμε γρηγορα απο την σκεψη μας, σε αντιθεση με αυτα φυσικα που μας ευχαριστουν και προσπαθουμε να τα αναπολουμε οσο πιο πολυ και αργα γινεται.

Στο θεμα τωρα και στο κρικετ. Η Αγγλια οπως και οι περισσοτερες ομαδες που παιζουν στην Ινδια και στο Πακισταν, συνηθως τα πανε σκατα. Ειναι σαν να στελνεις την Αναγεννηση Αρτας στο Μπερναμπεου, να παει να παιξει 4 αγωνες και να περιμενεις να κερδισει εστω εναν. Ουτε καν την σειρα των αγωνων. Απλα εναν. Και αυτο οχι γιατι η Ινδια και το Πακισταν εχουν τοσο τρομερες ομαδες αλλά λογω των κλιματολογικων συνθηκων. Και η Αγγλια πχ τα τελευταια 20τοσο χρονια εχει κερδισει κανα-δυο φορες μονο. Για αγωνες μιλαμε, για την σειρα παει πιο πισω το πραμα. Και ομως παροτι η ηττα στον πρωτο αγωνα ηταν αναμενομενη, οπως και το οτι δεν θα κερδιζαν κανεναν σε ολο το τουρ, αυτο δεν σημαινε οτι η ομαδα θα επρεπε να μεινει στα ιδια και να μην ανεβασει αποδοση, στροφες, οτιδηποτε και να μην παλεψει τα ματς. Διοτι εκει ειναι η χαρα, to put a good display και να κανεις περηφανο τον ευατο σου  ασχετα εαν κερδισεις ή οχι.

Οσον αφορα τον δευτερο αγωνα, θα τον κανω ταλαρα για να καταλαβετε καλυτερα. Η Αναγεννηση παρολη την πιεση κατα το 15′ εβαλε ενα γκολ και προηγηθηκε μεσα στη Ρεαλ. Οι γηπεδουχοι ξυπνησαν, και κατα το 35′ ειχαν κανει το σκορ 3-1 και ενω ολα δειχναν οτι πηγαιναμε για σκορ ρεκορ, ο Φλιμηντουγιαννης και ο Σκορδομπαρμπουσαγιας με απιστευτη ανεση χορεψαν στο χορταρι τους παικτες της Ρεαλ και καναν το 3-7, ξεπλενοντας το ντροπιαστικο 5-2 της πρωτης αναμετρησης.

Βεβαια ολα τα πιο πανω δεν εχουν αμεση σχεση με εμας. Η Εκρηξαρα δεν ειναι σε καμια δυσμενη θεση βαθμολογικα. Απλα χασαμε την καλη θεα που ειχαμε εκει ψηλα στις πρωτες θεσεις που φιγουραραμε των πρωτο μηνα και μας μενει μια πικρια (ισως και ζηλια) για το πως γινεται και μας περνουν ομαδες τις οποιες ειχαμε στο χερι μας. Αλλά ολα θα γινουν.

Οπως και να εχει ρε Προοδευτικαρα, και δεν μιλω μονο για την ομαδα

Ξεκολλα ρε…τι σου ζητανε

 

Advertisements

Κακη Θεα

Σε μια μερα οπου εχασε η Μαντσεστερ Γιουναϊτεντ απο την Νοριτς, η Τσελσκι απο την Γουεστ Μπρομ, ο Αρης απο τα Γιαννενα, η Γουϊγκαν απο την Λιβερπουλ και η Τοττεναμ απο τον μαλακα τον Howard Webb, ισως να ηταν αναποφευκτο να μας ερθει και εμας κατραπακια.

Δευτερη ηττα, την οποια (νικη) χασαμε μεσα απο τα χερια μας. Αλλα αυτα εχει ο ομιλος μας, με τις περισσοτερες ομαδες να μην τις χωριζουν μεγαλες διαφορες και τα οποια παιχνιδια, να ειναι ανοικτα σε ολα τα αποτελεσματα. Ειναι κατι σαν αυτο που συμβαινει φετος στη Βητα Εθνικη ή οπως αλλιως την λενε πλεον. Με εικοσι τοσες ομαδες, τις περισσοτερες στα ιδια κυβικα, τα αποτελεσματα καθε εβδομαδα εχουν ενδιαφερον. Ολοι κερδιζουν ολους. Οχι ακριβως αλλά το νοημα ειναι εκει. Το ιδιο και σε εμας. Με λιγη προσοχη, κερδιζεις. Με λιγη ατυχια, χανεις (βλεπε τον αγωνα που εχασε ο Ιπποκρατης με εμας). Οπως και να ‘χει, οπως ηρθαν οι νικες στην αρχη, ετσι θα ερθουν και στην συνεχεια. Θα τους μαζεψουμε, και στο τελος θα δουμε που βρισκομαστε. Ειναι απλα τα πραγματα.

…συνεχεια; ισως, αν και δε ξερω τι!

O Παγος

‘ποναει παντα η πρωτη φορα’
Γιαννης Αγγελακας

Μια παγωμαρα ηρθε να κυριευσει την σαββατιακη μας διαθεση και αυτη δεν ηταν απο το λιγοστο κρυο  που ειχε η ατμοσφαιρα. Χασαμε…ε; Ε, και! Δεν θελω να το παιζω υπερανω οτι δεν εχει ιδιαιτερη σημασια απο την μια, οταν καυγχομασταν για το αηττητο λιγες μερες πριν. Οι ηττες ειναι οδυνηρες και οχι ευροσδεκτες σε καμια ομαδα. Το οτι καποια στιγμη θα μας συνεβαινε, αυτο το ξεραμε, απλα μετα απο το σουπερ ξεκινημα μας δεν περιμεναμε να γινει ετσι, ουτε απο τον Αιολο και οχι στο St.Pauli που μας ειχε συνηθισει σε αλλα φετος. Αλλα αυτα εχει το ποδοσφαιρο.

Το Sexy Football
Το 1996, ο Ruud Gullit, ηταν μερος του τηλεοπτικου πανελ του bbc για το Ευρωπαικο Πρωταθλημα που διεξαγονταν στην Αγγλια. Στο ζεσταμα του αγωνα της Πορτογαλιας με την Κροατια, ο Des Lynam (ο Διακογιαννης του bbc ή ο Φουντουκιδης εαν προτιματε) ρωτησε τον Ρουντ την γνωμη του. Τοτε ο Ρουντ, μας χαρισε τον ορο sexy football. Ο Διακογιαννης/Φουντουκιδης-Lynam, φανηκε να βαραει τιλτ και ρωτησε τι εννοει. Και τοτε ο Ρουντ ειπε το προφανες, it is best when it’s sexy, when players perfom with skill and style, when they express themselves playfully, reveal their fantasy, create rather destroy.When it’s a joy to play and a pleasure to watch. Ο Φουντουκιδης/Διακογιαννης-Lynam, εδειχνε ακομα πιο μπερδεμενος.

Ο David Winner sto βιβλιο του ‘Those Feet (A Sensual History of English Football)’, προσπαθησε να διερευνησει τις ριζες του αγγλικου ποδοσφαιρου και γιατι αυτο απεχει απο αυτο που λεμε the beautiful game ή εστω απο το sexy foootball που αναφεροταν ο  Gullit. Πηγαινοντας πισω στην Βικτωριανη Αγγλια και στην απαρχη της αθλητικης διαπαιδαγωγησης στα public schools (τα οποια παροτι εχουν το public ως συνθετικο δεν ειναι αυτο που καταλαβαινει καποιος με μια  απλη μεταφραση στα ελληνικα[σημ: τα σχολεια που ειναι ελευθερα για ολους ειναι αυτα με το state school status]), στη δημιουργια των πρωτων οργανωμενων παιχνιδιων (ποδοσφαιρο, ραγκμπι κτλ), στα ιδεωδη των Βικτωριανων για την αρρενωποτητα (manliness) και τα δυο πιο χαρακτηριστικα τους στοιχεια, τα οργανωμενα σπορ και την σεξουαλικη καταπιεση (φοβος της αυτοερωτικης πραξης, οσον αφορα τους νεους) αλλα και την γενικη δημιουργια του αθλητικου προτυπου για τους γονους της αστικης ταξης οι οποιοι αυριο-μεθαυριο θα ειχαν τις τυχες του Ιμπεριαλιστικου Βασιλειου στα χερια τους, με γνωμονα την ατομικοτητα, την μυϊκη δυναμη, τον μιλιταρισμο κτλ, εδωσε ενα αρκετα βαθυ και ενδιαφερον υποβαθρο για να συνεχισει την αναλυση του, στη συνεχεια του βιβλιου.

Ετσι θα φτασουμε στις αρχες του προηγουμενου αιωνα και στη διαδοση του ποδοσφαιρου, στην περιπτωση μας, στην Αργεντινη. Και ενω τα πρωτα χρονια (απο το τελος του 1860 μεχρι το 1910 περιπου) ηταν an all-english affair, οι Ισπανοι και Ιταλοι κυριως μεταναστες μαζι με τους Αργεντινους, ανεπτυξαν το anti-english criollo style. Η δυναμη και η πειθαρχια πηγαν περιπατο. Το αισθησιακο, ελεγκάντ, δημιουργικο ποδοσφαιρο εγινε υποχρεωση και φτασαμε εδω που φτασαμε (αυτα τα τελευταια ειναι δικα μου). Και για να κλεισω αυτο το κεφαλαιο, μεταφερω αυτουσια τα λογια ενος Αγγλου σταρ της εποχης (αρχες 1920), Jorge Brown: the new football was weakened by an excess of passing close to the goal. It is a game that is more fine, perhaps more artistic, even apparently more intelligent, but it has lost its primitive enthusiasm…Football is not a delicate sport…It is a violent and strong game in which physical resistence and the muscles of the players are what is proved. Και με αρκετη στωικοτητα ο συγγραφεας καταληγει οτι για αυτο η Αργεντινη δεν εβγαλε ποτε λεοντοκαρδους επιθετικους οπως ο Tommy Lawton και ο Nat Lofthouse ή γεροδεμενους, συνεσταλμενους και ευγενικους αμυντικους οπως τον Βilly Wright και τον Bobby Moore, αλλά και για αυτο η Αγγλια δεν εβγαλε ποτε εναν Di Stefano ή εναν Maradona.

Τωρα γιατι τα γραφω ολα αυτα? Φανταζομαι οτι θα ηταν καλυτερα να τα γραφα εαν ριχναμε μια τριαρα στον Αιολο, αλλα και παλι το νοημα δεν αλλαζει. Οπως γραψαμε στο πρωτο μας εβερ ποστ, τοτε με τον Butcher quotαροντας τον Danny Blanchflower, εμεις θελουμε να το κανουμε με στυλ, θελουμε να παιζουμε ομορφη μπαλα, θελουμε τοταλ, θελουμε sexy, θελουμε να παιζουμε και να το ευχαριστιομαστε, γιατι ειμαστε Προοδευτικη Τουμπας.

Διανυσαμε το ενα τεταρτο του πρωταθληματος και ειμαστε σε αρκετα πλεονεκτικη θεση στη βαθμολογια. Τηρουμενων των αναλογιων σχετικα με το βαθος του ροστερ μας, τις φιλοδοξιες που ειχαμε και την αρνητικη παραδοση των αποτελεσματων στη βητα κατηγορια, δεν εχουμε να φοβηθουμε τιποτα. Και αν με συγχωρεσουν ο Ξενος Μαζαρης και ο Στρατος Μπουλαλακης, θα ηθελα να παρουσιασω ενα μικρο μονοπρακτο, οπου στη θεση του Πριγκηπα Αλεξέι, θα βαλω την αφεντομουτσουνα μου και στη θεση του Επιθεωρητη ΜακΦαρλαν την Προοδευτικαρα μας. Και το μονοπρακτο παει καπως ετσι:
Ο Πριγκηπας χαμογελασε, ριχνωντας ενα σακκο με σαβουρα στο τετραγωνισμενο χαος που ηταν καποτε η Γη.
” Αχ καημενη Προοδευτικη…Τι θα κανω με σενα; Ποτε θα μαθεις να απολαμβανεις τα αγαθα του πρωταθλητισμου, χωρις να χανεις απο τα ματια σου το στρατηγικο οραμα του αταξικου ποδοσφαιρου;” ειπε χαϊδευοντας τα μαγουλα των λυγεροκορμων κοριτσιων.
Η Προοδευτικαρα πεταξε τη γοπα της στο υγρο πυρ που σιγοβραζε απο κατω της τρια γκολακια στη Καλλιθεα στο γηπεδο της Τριανδριας που εβραζε απο νεκροζωντανους, ενω ο Πριγκηψ Duncan Tee ανοιγε τη Σπετσιαλ Ενισχυμενη Αντικατακλυσμικη Ομπρελλα του. Η ψιλη βροχουλα ολοενα και δυναμωνε (στο βορειο Λονδινο).

Ο δρομος για την ανοδο ειναι στρωμενος…

…με μαρμελαδα, για αυτο κολλαμε!

(οχι, δεν θα υπαρξει καμια συνδεση της μαρμελαδας με τον αγωνα ή την Χαριλαου, οποτε μην ορεγεστε  πικαντικες συνωμοσιες)

Και μετα απο ενα αποπροσανατολιστικο διημερο μεταξυ της σωτηριας της χωρας και της συγκλονιστικης μαχης των PSL, SP και SWP στο Κολοραντο, συνεχιζω:

Το δια ταυτα της δευτερης (συνεχομενης) ισοπαλιας μας, ισως να ειναι το γεγονος οτι μειναμε αηττητοι. Και αυτο οχι διοτι ειναι ενας λογος για να αποκρυψεις μια αγωνιστικη καμψη, η οποια δεν ειναι καν σημειο αναφορας, αλλα διοτι η ομαδα παρα το μικρο της μεγεθος, τους τραυματισμους, τις ατυχιες και τα παραλειπωμενα με τις εδρες, τα γηπεδα και τις προπονησεις, ειναι μονη ομαδα στον ομιλο που δεν εχει χασει ακομα. Και δεν ειναι οτι παιξαμε ευκολους αγωνες ή οχι. Ολοι μας, ειμαστε στα ιδια. Αντε οχι ολοι αλλα οι περισσοτεροι. Οπως και να εχει, δειχνουμε να εχουμε αποκτησει ποδοσφαιρικη ωριμοτητα, να ειμαστε αποφασιστικοι και να προσεχουμε στις λεπτομερειες, κατι που ισως να μας διεφευγε τα τελευταια χρονια.
Τωρα αυτο με το αηττητο, εκτος οτι μας δειχνει που ειμαστε (αγωνιστικα, για τον χαρακτηρα μας κτλ) δεν εχει ιδιαιτερη σημασια αυτη τη στιγμη εκτος βεβαια εαν παραμεινει ετσι για 6-7 ακομα αγωνες. Τοτε θα μιλαμε για τους invincibles αλλα και παλι οσοι υποστηριζουμε τους σπερς, μας φερνει ασχημες μνημες.
Οσον αφορα τους υπολοιπους αηττητους στα πρωταθληματα της επσμ, αυτοι ειναι ολοι μαζι 22. Σιγα το επιτευγμα θα μου πειτε. Δεν θα εχετε αδικο αλλα στα πρωταθληματα παιρνουν μερος 190τοσες ομαδες, οποτε δεν ειναι και μικρο πραγμα.

KEEP THE PACE BOYS

Συμφωνα με αυτα που εχουμε δει μεχρι στιγμης, τα πραγματα ειναι απλα. Πεντε-εξι ομαδες εχουν το κατι παραπανω και αντε δυο-τρεις το κατι παρακατω. Τουτεστιν, ολα ειναι ανοικτα για τις θεσεις 1 με 7. Και εαν ρωταει κανεις εαν θα εχει κανενα νοημα εαν βγουμε τριτοι ή εκτοι, ή εαν παιζουμε του χρονου στη βητα ή στην αλφα, δεν μπορω να βρω εναν καλο λογο γιατι οχι. Αρα το μονο που μας μενει ειναι να μεινουμε εκει γυρω. Και οταν λεω εκει γυρω, εννοω εκει κοντα στις πρωτες θεσεις, στους βαθμους απο τον πρωτο (εαν δεν ειμαστε εμεις οι πρωτοι) και οταν φτασουμε προς το τελος, τοτε βλεπουμε τι θα βγαλουμε απο το σακι.
Και αν θελουμε να ριξουμε λιγο το επιπεδο του μπλογκ και να αυτο-ντροπιαστουμε, ας αναφερουμε την γνωστη παπαρια οτι το πρωταθλημα ειναι μαραθωνιος και οχι κατοσταρι. Ρε, πως τα λεμε!

Και κατι ασχετο για το τελος. Εχθες οπως θα μαθατε η Celtic κερδισε την Μπαρσελονα. Πρωτα απο ολα μπραβο της αλλα ΜΙΑ ειναι η ομαδα που εχει 100% εναντιον στην Μπαρτσα. Δηλαδη μονο νικες, και αυτη ειναι η Dundee United με 4 νικες σε 4 αγωνες. Για να μην ξεχνιομαστε.

Παραλιγο να το ξεχναγα, τα αποτελεσματα για το Colorado:
Party for Socialism & Liberation: 284
Socialist Party USA: 276
Socialsts Workers Party: 177
Socialists Equality Party: 173 (αυτους τους ξεχασα τελειως)
Who cares εαν οι αλλοι δυο οι γνωστοι πηραν πανω απο ενα εκατομμυριο