O Παγος

‘ποναει παντα η πρωτη φορα’
Γιαννης Αγγελακας

Μια παγωμαρα ηρθε να κυριευσει την σαββατιακη μας διαθεση και αυτη δεν ηταν απο το λιγοστο κρυο  που ειχε η ατμοσφαιρα. Χασαμε…ε; Ε, και! Δεν θελω να το παιζω υπερανω οτι δεν εχει ιδιαιτερη σημασια απο την μια, οταν καυγχομασταν για το αηττητο λιγες μερες πριν. Οι ηττες ειναι οδυνηρες και οχι ευροσδεκτες σε καμια ομαδα. Το οτι καποια στιγμη θα μας συνεβαινε, αυτο το ξεραμε, απλα μετα απο το σουπερ ξεκινημα μας δεν περιμεναμε να γινει ετσι, ουτε απο τον Αιολο και οχι στο St.Pauli που μας ειχε συνηθισει σε αλλα φετος. Αλλα αυτα εχει το ποδοσφαιρο.

Το Sexy Football
Το 1996, ο Ruud Gullit, ηταν μερος του τηλεοπτικου πανελ του bbc για το Ευρωπαικο Πρωταθλημα που διεξαγονταν στην Αγγλια. Στο ζεσταμα του αγωνα της Πορτογαλιας με την Κροατια, ο Des Lynam (ο Διακογιαννης του bbc ή ο Φουντουκιδης εαν προτιματε) ρωτησε τον Ρουντ την γνωμη του. Τοτε ο Ρουντ, μας χαρισε τον ορο sexy football. Ο Διακογιαννης/Φουντουκιδης-Lynam, φανηκε να βαραει τιλτ και ρωτησε τι εννοει. Και τοτε ο Ρουντ ειπε το προφανες, it is best when it’s sexy, when players perfom with skill and style, when they express themselves playfully, reveal their fantasy, create rather destroy.When it’s a joy to play and a pleasure to watch. Ο Φουντουκιδης/Διακογιαννης-Lynam, εδειχνε ακομα πιο μπερδεμενος.

Ο David Winner sto βιβλιο του ‘Those Feet (A Sensual History of English Football)’, προσπαθησε να διερευνησει τις ριζες του αγγλικου ποδοσφαιρου και γιατι αυτο απεχει απο αυτο που λεμε the beautiful game ή εστω απο το sexy foootball που αναφεροταν ο  Gullit. Πηγαινοντας πισω στην Βικτωριανη Αγγλια και στην απαρχη της αθλητικης διαπαιδαγωγησης στα public schools (τα οποια παροτι εχουν το public ως συνθετικο δεν ειναι αυτο που καταλαβαινει καποιος με μια  απλη μεταφραση στα ελληνικα[σημ: τα σχολεια που ειναι ελευθερα για ολους ειναι αυτα με το state school status]), στη δημιουργια των πρωτων οργανωμενων παιχνιδιων (ποδοσφαιρο, ραγκμπι κτλ), στα ιδεωδη των Βικτωριανων για την αρρενωποτητα (manliness) και τα δυο πιο χαρακτηριστικα τους στοιχεια, τα οργανωμενα σπορ και την σεξουαλικη καταπιεση (φοβος της αυτοερωτικης πραξης, οσον αφορα τους νεους) αλλα και την γενικη δημιουργια του αθλητικου προτυπου για τους γονους της αστικης ταξης οι οποιοι αυριο-μεθαυριο θα ειχαν τις τυχες του Ιμπεριαλιστικου Βασιλειου στα χερια τους, με γνωμονα την ατομικοτητα, την μυϊκη δυναμη, τον μιλιταρισμο κτλ, εδωσε ενα αρκετα βαθυ και ενδιαφερον υποβαθρο για να συνεχισει την αναλυση του, στη συνεχεια του βιβλιου.

Ετσι θα φτασουμε στις αρχες του προηγουμενου αιωνα και στη διαδοση του ποδοσφαιρου, στην περιπτωση μας, στην Αργεντινη. Και ενω τα πρωτα χρονια (απο το τελος του 1860 μεχρι το 1910 περιπου) ηταν an all-english affair, οι Ισπανοι και Ιταλοι κυριως μεταναστες μαζι με τους Αργεντινους, ανεπτυξαν το anti-english criollo style. Η δυναμη και η πειθαρχια πηγαν περιπατο. Το αισθησιακο, ελεγκάντ, δημιουργικο ποδοσφαιρο εγινε υποχρεωση και φτασαμε εδω που φτασαμε (αυτα τα τελευταια ειναι δικα μου). Και για να κλεισω αυτο το κεφαλαιο, μεταφερω αυτουσια τα λογια ενος Αγγλου σταρ της εποχης (αρχες 1920), Jorge Brown: the new football was weakened by an excess of passing close to the goal. It is a game that is more fine, perhaps more artistic, even apparently more intelligent, but it has lost its primitive enthusiasm…Football is not a delicate sport…It is a violent and strong game in which physical resistence and the muscles of the players are what is proved. Και με αρκετη στωικοτητα ο συγγραφεας καταληγει οτι για αυτο η Αργεντινη δεν εβγαλε ποτε λεοντοκαρδους επιθετικους οπως ο Tommy Lawton και ο Nat Lofthouse ή γεροδεμενους, συνεσταλμενους και ευγενικους αμυντικους οπως τον Βilly Wright και τον Bobby Moore, αλλά και για αυτο η Αγγλια δεν εβγαλε ποτε εναν Di Stefano ή εναν Maradona.

Τωρα γιατι τα γραφω ολα αυτα? Φανταζομαι οτι θα ηταν καλυτερα να τα γραφα εαν ριχναμε μια τριαρα στον Αιολο, αλλα και παλι το νοημα δεν αλλαζει. Οπως γραψαμε στο πρωτο μας εβερ ποστ, τοτε με τον Butcher quotαροντας τον Danny Blanchflower, εμεις θελουμε να το κανουμε με στυλ, θελουμε να παιζουμε ομορφη μπαλα, θελουμε τοταλ, θελουμε sexy, θελουμε να παιζουμε και να το ευχαριστιομαστε, γιατι ειμαστε Προοδευτικη Τουμπας.

Διανυσαμε το ενα τεταρτο του πρωταθληματος και ειμαστε σε αρκετα πλεονεκτικη θεση στη βαθμολογια. Τηρουμενων των αναλογιων σχετικα με το βαθος του ροστερ μας, τις φιλοδοξιες που ειχαμε και την αρνητικη παραδοση των αποτελεσματων στη βητα κατηγορια, δεν εχουμε να φοβηθουμε τιποτα. Και αν με συγχωρεσουν ο Ξενος Μαζαρης και ο Στρατος Μπουλαλακης, θα ηθελα να παρουσιασω ενα μικρο μονοπρακτο, οπου στη θεση του Πριγκηπα Αλεξέι, θα βαλω την αφεντομουτσουνα μου και στη θεση του Επιθεωρητη ΜακΦαρλαν την Προοδευτικαρα μας. Και το μονοπρακτο παει καπως ετσι:
Ο Πριγκηπας χαμογελασε, ριχνωντας ενα σακκο με σαβουρα στο τετραγωνισμενο χαος που ηταν καποτε η Γη.
” Αχ καημενη Προοδευτικη…Τι θα κανω με σενα; Ποτε θα μαθεις να απολαμβανεις τα αγαθα του πρωταθλητισμου, χωρις να χανεις απο τα ματια σου το στρατηγικο οραμα του αταξικου ποδοσφαιρου;” ειπε χαϊδευοντας τα μαγουλα των λυγεροκορμων κοριτσιων.
Η Προοδευτικαρα πεταξε τη γοπα της στο υγρο πυρ που σιγοβραζε απο κατω της τρια γκολακια στη Καλλιθεα στο γηπεδο της Τριανδριας που εβραζε απο νεκροζωντανους, ενω ο Πριγκηψ Duncan Tee ανοιγε τη Σπετσιαλ Ενισχυμενη Αντικατακλυσμικη Ομπρελλα του. Η ψιλη βροχουλα ολοενα και δυναμωνε (στο βορειο Λονδινο).

Comments are closed.