Τραγωδια (?)

Και φυσικα δεν αναφερομαι αποκλειστικα στην ηττα απο τον Αισχυλο.
Η φετινη χρονια ειναι ιδιαιτερα περιεργη. Οχι τοσο οσο αφορα τα αποτελεσματα που εχουμε φερει (τα οποια απο μονα τους ειναι μια μεγαλη ιστορια) αλλά κυριως σε μια γενικοτερη αμηχανια που υπαρχει και μια αδικαιολογητη ‘απουσια’. Και φυσικα παλι για την απουσια δεν μιλαμε αποκλειστικα για γηπεδικη απουσια. Εκει, τουλαχιστον απο τα λεγομενα, τις φωτογραφιες κτλ καλα παμε. Απλα, η απουσια μπορει να μεταφραστει και σε αλλες εκφανσεις του τροπου που δειχνουμε το παθος μας, την αγαπη μας, την υποστηριξη, την οποιαδηποτε τελος παντων παρουσια μας στο φαινομενο/προτζεκτ Προοδευτικη Τουμπας.

Οσοι θυμουνται το ποστ που ειχαμε γραψει μετα την μεγαλειωδη νικη εκτος εδρας με τον Εθνικο Μετεωρων, στο πρωτο μερος, γκρινιαζαμε. Γκρινιαζαμε για διαφορα πραγματα σχετικα και μη. Σχετικα οπως το ‘Σε μια εποχη που ολοι μας δειχναμε να ειμαστε αποντες (ξεκινωντας απο εμας εδω στο blog, στα μηνυματα στο επισημο, στο επισημο και οπου αλλου λαλουσαμε ολα αυτα τα χρονια)’  και ασχετα οπως το γιατι δεν κανει η επσμ κανονικη κληρωση στο κυπελλο. Επειδη ομως το κλιμα ηταν εορταστικο,το συνοψισαμε στα γρηγορα με κατι σαν αυτο ‘Απλα ολο το προηγουμενο outburst ειχε να κανει προφανως με το πως ηταν η διαθεση μας πριν το ματς. Και οτι συναισθηματα αυτο προκαλουσε. Διοτι απο τη στιγμη και μετα…‘. Και η ζωη συνεχιστηκε.

Συνεχιστηκε ναι αλλά πως? Παροτι το αγωνιστικο κομματι εδειχνε να πηγαινει σουμπιτο για μεγαλα πραγματα, ολοι οι υπολοιποι διακατεχομασταν απο ενα συνδρομο web-shy. Τωρα βεβαια θα μου πειτε, γιατι ξερεις τι παιζει οταν βρισκομαστε και τα λεμε στα καφενεια, στα μπαρς και στα στεκια? Φυσικα οχι. Ουτε η επικοινωνια μεσω του ιντερνετ ειναι δεικτης του κατα ποσο ασχολειτε ο κοσμος ή οχι.  Και δεν λεω να πιασουμε τα λαπτοπ και τα keyboards και να αρχισουμε να γραφουμε μονο και μονο για να γραφουμε. Αλλο το ενα και αλλο το αλλο. Απλα, αλλιως πηγαινε το πραγμα τοσο καιρο. Χαναμε, κερδιζαμε, παιζαμε καλα ή οχι, ο κοσμος ολο και μια παρουσια ειχε. Και παρουσια και διαθεση και κυνισμο και πνευμα και αστειισμους και εφευρετηκοτητα σε οτι εγραφε. Και προσεξτε, δε λεω οτι ο κοσμος δεν μπαινει στα σαιτ. Στο επισημο π.χ. οσες φορες εχω κοιταξει τους συνδεδεμενους χρηστες, το νουμερο ειναι αξιοθαυμαστα μεγαλο για το επιπεδο της ομαδας μας. Και βεβαια μπορει καποιοι να εχουν την σελιδα ανοικτη ολη την ημερα και να κοιταν αλλα πραγματα, το οποιο να σημαινει οτι το νουμερο τελικα να μην εχει ιδιαιτερη σημασια. Μπορει! Αλλά δεν μιλαμε μονο για καποιες στιγμες που γραφει 14, και αντε 5-6 απο αυτους να πεφτουν στην πιο πανω κατηγορια. Υπαρχουν φορες που το νουμερο ειναι ανω των 40 ή των 60 και 70 και καθεσαι και σκεφτεσαι, μα καλα ειναι τοσος κοσμος μεσα και τα σχολια εχουν πιασει αραχνες εδω και τρεις ημερες? Δεν εχουμε κατι να πουμε , να κοροϊδευσουμε, να αυτοσαρκαστουμε, να υπερηφανευτουμε εστω? Και ετσι πηγε σχεδον ολη η φαση εδω και τρεις μηνες.

Διοτι η μονη φωτεινη εξαιρεση ηταν τις ημερες που ανεβηκαν τα ποστ για το πινγκ-πονγκ. Και ηταν οπως the good old times. Fun και διαθεση για ξεμαλακισμα. Και χωρις να θελω να παρω κατι απο το πινγκ-πονγκ μιας και ως παλαιμαχος παικτης τενις το βλεπω ως (το μικρο) ξαδελφακι μου, μια διακριτικη παρατηρηση θα ηταν οτι αυτη η αυθορμητη και καταιγιστικη παρουσια εκει, εδειχνε μια υποβοσκουσα, σχεδον καταπιεσμενη, ‘ντροπη’ για την μη παρουσια σε οτιδηποτε αλλο συνεβαινε τον τελευταιο καιρο. Μια συναισθηματικη καθαρση, ειτε με ορους αρχαιας τραγωδιας ειτε οχι. Και βεβαια  θα πρεπει να λαβουμε υποψιν μας τις δυσκολιες που εχει ο καθενας τον τελευταιο καιρο, με τα εργασιακα,  με τα μνημονια, την ανεργια ή οτι αλλο μπορει να σου γαμησει την ζωη. Ναι, κανενας δεν εγγυαται οτι εαν ολα σου πανε σκατα, θα γυρισεις το βραδυ στο σπιτι και θα μεταμορφωθεις σε οπαδικο γκουρου και τρελαμενο προοδευτικαριο. Το γνωριζω, ολα εχουν τα ορια τους και τις δικες τους στιγμες. Απλα νομιζω ή καλυτερα, μου εχει δημιουργηθει η εντυπωση οτι καπου, κατι πηγε στραβα. Μπορει και οχι. Και φυσικα δεν βγαζω τον εαυτο εξω απο την γενικοτερη ατμοσφαιρα.

Και για να το κλεισω το πιο πανω, τουλαχιστον μεχρι εχθες. Διοτι οταν καποια στιγμη αργα το βραδι μπηκα στο επισημο, ειδα με χαρα οτι το σαιτ ειχε παρει φωτια. Και χαρηκα ιδιαιτερα που δεν ειχα κατσει να γραψω τα παραπανω πριν απο το μπαραζ μωβ εκρηξης που μας ελουσε (μονο και μονο για να μην χαρακτηριστει ως συναισθηματικος εκβιασμος). Και τωρα κατι για την ομαδα.

When you fall off your horse, you have to get up back on

(Ας με συγχωρεσουν καποιοι για τις συνεχεις αναφορες στο κρικετ). Την προηγουμενη εβδομαδα διαβαζα καπου, μπορει να ηταν ενα αρθρο του Alec Stewart στο bbc, για την αναγκη που ειχε η αγγλικη ομαδα να επανελθει, να ξυπνησει μετα την σχεδον ντροπιαστικη ηττα απο την Ινδια, στην Ινδια. Και οπως ελεγε στο αρθρο, ειναι αρκετα σημαντικο το γεγονος οτι ο δευτερος αγωνας μεταξυ των δυο ομαδων ηταν μετα απο 4 ημερες (πχ τωρα ο τριτος αγωνας θα ειναι μετα απο δεκα ημερες). Και πανω σε αυτο, υποστηριζε οτι εαν ειναι να βρει καποιες απαντησεις η ομαδα, ειναι πολυ καλυτερα που ο αγωνας γινεται στα κοντα, βαζοντας και το πιο πανω γνωμικο με το αλογο, δειχνοντας διαθεση για αμεση απαντηση παρα να καθεται και να κλαιει την μοιρα της καμια βδομαδα και ολα τα δαιμονια να περιστρεφονται στα κεφαλια των παικτων. Οταν το διαβασα σκεφτηκα εμας και τις δικες μας ηττες (δυο συνεχομενες τοτε) ενω παραλληλα θυμηκα κατι που γραψαμε περσι περι not winning is a bad habit αλλα μεσα δεκατα δευτερολεπτου εκανα ενα ‘νιαα…δεν ισχυει για εμας. we are okay’. Σκατα οκεϊ ημασταν αλλά μαλλον ειχα υποπεσει σε αυτο που ειχε γραψει ο Κουντερα, στην Βραδυτητα εαν θυμαμαι καλα, οτι πραγματα που δεν μας ειναι ευχαριστα τα προσπερναμε γρηγορα απο την σκεψη μας, σε αντιθεση με αυτα φυσικα που μας ευχαριστουν και προσπαθουμε να τα αναπολουμε οσο πιο πολυ και αργα γινεται.

Στο θεμα τωρα και στο κρικετ. Η Αγγλια οπως και οι περισσοτερες ομαδες που παιζουν στην Ινδια και στο Πακισταν, συνηθως τα πανε σκατα. Ειναι σαν να στελνεις την Αναγεννηση Αρτας στο Μπερναμπεου, να παει να παιξει 4 αγωνες και να περιμενεις να κερδισει εστω εναν. Ουτε καν την σειρα των αγωνων. Απλα εναν. Και αυτο οχι γιατι η Ινδια και το Πακισταν εχουν τοσο τρομερες ομαδες αλλά λογω των κλιματολογικων συνθηκων. Και η Αγγλια πχ τα τελευταια 20τοσο χρονια εχει κερδισει κανα-δυο φορες μονο. Για αγωνες μιλαμε, για την σειρα παει πιο πισω το πραμα. Και ομως παροτι η ηττα στον πρωτο αγωνα ηταν αναμενομενη, οπως και το οτι δεν θα κερδιζαν κανεναν σε ολο το τουρ, αυτο δεν σημαινε οτι η ομαδα θα επρεπε να μεινει στα ιδια και να μην ανεβασει αποδοση, στροφες, οτιδηποτε και να μην παλεψει τα ματς. Διοτι εκει ειναι η χαρα, to put a good display και να κανεις περηφανο τον ευατο σου  ασχετα εαν κερδισεις ή οχι.

Οσον αφορα τον δευτερο αγωνα, θα τον κανω ταλαρα για να καταλαβετε καλυτερα. Η Αναγεννηση παρολη την πιεση κατα το 15′ εβαλε ενα γκολ και προηγηθηκε μεσα στη Ρεαλ. Οι γηπεδουχοι ξυπνησαν, και κατα το 35′ ειχαν κανει το σκορ 3-1 και ενω ολα δειχναν οτι πηγαιναμε για σκορ ρεκορ, ο Φλιμηντουγιαννης και ο Σκορδομπαρμπουσαγιας με απιστευτη ανεση χορεψαν στο χορταρι τους παικτες της Ρεαλ και καναν το 3-7, ξεπλενοντας το ντροπιαστικο 5-2 της πρωτης αναμετρησης.

Βεβαια ολα τα πιο πανω δεν εχουν αμεση σχεση με εμας. Η Εκρηξαρα δεν ειναι σε καμια δυσμενη θεση βαθμολογικα. Απλα χασαμε την καλη θεα που ειχαμε εκει ψηλα στις πρωτες θεσεις που φιγουραραμε των πρωτο μηνα και μας μενει μια πικρια (ισως και ζηλια) για το πως γινεται και μας περνουν ομαδες τις οποιες ειχαμε στο χερι μας. Αλλά ολα θα γινουν.

Οπως και να εχει ρε Προοδευτικαρα, και δεν μιλω μονο για την ομαδα

Ξεκολλα ρε…τι σου ζητανε

 

Comments are closed.