Βαρατε Κεμεντζεδες

Μετα το longest ever παιχνιδι που παιξαμε ποτε, το οποιο κρατησε περιπου 34 μερες και στο οποιο ξεκινησαμε με εναν προπονητη και τελειωσαμε με αλλον, κατι που μπορει να ειναι μοναδικο στα ποδοσφαιρικα δεδομενα, ειχαμε την επισημη πρεμιερα του νεου προπονητικου τιμ στον αγωνα με τους Ποντιους.  και τι πρεμιερα! Μεγα νικη εκτος εδρας, στα γνωστα λημερια των ΤΕΦΑΑ και σκαρφαλωμα στη μεση της βαθμολογικης καταταξης.

Το δωρόπον μας
Τα νεα για τους Ποντιους, πριν τον αγωνα, δεν θα μπορουσαν να ειναι καλυτερα. Οπως διαβασαμε καπου, ο προεδρος (τους) ειχε μολις αποκτησει εγγονι και ετσι σαν καλοι ανθρωποι που ειμαστε αντι για ζιπουνακια, ειπαμε να φερουμε το διπλο για να ισοσταθμισουμε την χαρα, να μην παθει τιποτα ο ανθρωπος.  Κατι σαν τον φιλο μου τον Νικολα απο την Αθηνα, που οταν καποιος γνωστος του γεννουσε κανενα παιδι, εβγαζε και εναν δισκο στην δισκογραφικη του εταιρια, την Absurd, αφιερωμενο στο νεογεννητο μωρο. Αντε λοιπον, σε  καλη του μερια!

You’re Getting Sucked in the Morning…
Βεβαια στους δυσκολους καιρους που ζουμε, το ακουσμα της απολυσης καποιου ποτε δεν ειναι ευχαριστο στα αυτια κανενος. Ο προεδρας τους, παρολη την χαρα του εγγονου, βρηκε καιρο και απο τα κουπεπε και περασε στο αδειασμα του προπονητη του(ς), αφηνοντας ξεκρεμαστη την ομαδα σε μια στιγμη που το πρωταθλημα (στο κατω μισο του) εχει παρει φωτια. Φλογες, Αστραπες και Ατρομητοι δειχνουν να ξυπναν και με ολες τους τις δυναμεις, προσπαθουν να βαλουν τουλαχιστουν δυο απο κατω τους και μετα οτι γινει. Λιγη απροσεξια και κοιτας με τρομο τον Επαμεινωνδα και τον Μαντουλιδη για του χρονου. Οπως και να εχει αυτος ειναι ενας λογος για να ευχαριστηθεις τους εναπομειναντες αγωνες.

Διοτι απο τη στιγμη που παιρνεις μερος και παιζεις καπου, το νοημα ειναι να υπαρχει συναγωνισμος και αδρεναλινη.  Το καθε 90λεπτο να εχει παθος. Ο καθε αγωνας να εχει σημασια και καθε αντιπαλος (σου) να εχει να παιξει για κατι. Και ετσι οπως φτασαμε, σε αυτο το σημειο του πρωταθληματος, ολες οι αγωνιστικες του ομιλου μας ειναι μια προκληση για ολους.  Και αυτο το κανει ενδιαφερον και σημαντικο. Εμεις μπορει να αμφιταλαντευομαστε (ψυχολογικα κυριως) εαν παμε για τα πλεϊ αουτ ή τα οφ αλλα αυτο στο διαταυτα δεν εχει καμια σημασια. Εχουμε ακομα δεκα-εντεκα αγωνες και το μονο που μενει να κανουμε ειναι να το ευχαριστηθουμε και οτι μας κατσει. Καλα θα ειναι τα πλεϊ οφ να εχει πιο πολυ φαν και τζερτζελε αλλα εχουμε ακομα για αυτο.

Η Φλογα που καιει ακομα
Ο αγωνας με την Φλογα, ευτυχως θα γινει. Κανα διμηνο πιο πριν η ομαδα της Αναληψης ηταν ετοιμη να τα παρατησει και να αποχωρησει απο το πρωταθλημα. Αυτο μπορει να διευκολυνε καπως τα σχεδια καποιων ομαδων για το ποιος θα πεσει, μονο που αυτο it is not football (για να δανειστω το γνωστο this is not cricket οταν κατι δεν ειναι κρικετ). Ενα μπραβο σε οσους την κρατησαν την ομαδα ζωντανη και οσους συμβαλλανε στην αναγεννηση της. Και οχι μονο εχουν την ομαδα τους ακομα να παιζει ‘μπαλα’ καθε σουκου (το οποιο απο μονο του ειναι σημαντικο) αλλα επισης κανουν και τους εαυτους τους περηφανους που η Φλογα το παλευει και δινει την δικη της μαχη σε καθε αγωνα για να καλυψει το χαμενο εδαφος των πρωτων μηνων. Ενα μπραβο τους και καλη συνεχεια (απο την ερχομενη εβδομαδα βεβαια για να μην ξεχνιομαστε).

Ο Σοσιαλισμος και ο Shankly
Για καποιο αδιευκρινιστο λογο ξεχασα να γραψω στο προηγουμενο αρθρο ενα ακομα απο τα λεγομενα του Shankly σχετικα με τον Σοσιαλισμο, το ποδοσφαιρο και την ζωη. Ιδου:

“The socialism I believe in is everyone working for each other, everyone having a share of the rewards. It’s the way I see football, the way I see life.”

ps: μπορει να μην εχει φωτο το αρθρο αλλα τουλαχιστον εγραψα κατι υστερα απο τοσο καιρο.

Comments are closed.