Οχι αλλο Ντικτατορυ στο μπλογκ μας

Και εκει που πηγαιναν ολα πριμα τον τελευταιο καιρο και ειχαμε κατσει ενα καλοκαιρι ολοκληρο και γραφαμε σχεδον καθε μερα και αναλυαμε, μια την περσινη περιοδο, μια τα φιλικα και τα τουρνουα με τις αλλες αυτοδιαχειριζομενες ομαδες, μια για τα εσωτερικα ζητηματα απειθαρχιας παυλα πανηγυρισμου γκολ-πεναλτυ, μια για τα παγκοσμια θεματα του ποδοσφαιρου, των μπιζνων και των υπερογκων ποσων εν μεσω κρισης, μια για τους καινουργιους ομιλους της επσμ και τις νεες ομαδες που θα αντιμετωπιζαμε, μας ηρθε ταμπλας οταν πριν λιγες μερες υπηρξε πραξικοπημα στα γραφεια του μπλογκ μας και με βαση ενα αρθρο (το νουμερο 120 εαν δεν κανω λαθος), ζητηθηκε η παραδοση της διευθυνσης και ο ορισμος νεας απο το πρωτοδικειο.

Ε! οχι. Το μπλογκ μας δεν επεσε. Μπορει να μας εφαγε η μαλακια τοσο καιρο αλλά ειμαστε εδω. Χωρις λιωμενο παγωτο αλλά ειμαστε εδω. Η αναγκη για μια ακομα φωνη σε αυτο το εγχειρημα ειναι δυνατοτερη απο ολα τα κελια. Οι γκοτζαμανηδες του παλιου ποδοσφαιρου, χαρηκαν ολον αυτο τον καιρο που ημασταν αποντες. Οι νεες ιδεες και ο διαφορετικος αερας που εμπνεαμε ηταν χτυπημα στα αρχιδια του συστηματος που τοσο ‘καλα’ διαχειριζοταν ολα αυτα τα χρονια. Οι ομαδες αληθειας, οι εμισθοι τραμπουκοπολιτες και τα πληρωμενα γουμαρια των τηλεοπτικων και οχι μονο καναλιων, φοβηθηκαν την επερχομενη λαιλαπα του αντιεξουσιαστικου ποδοσφαιρου. Εμεις, ως κομματι της πεφωτισμενης ιντελιγκετσιας, ειμαστε ετοιμοι να αναλαβουμε τον δυσκολο ρολο της καθοδηγησης και του θεωρητικου σταλεγαγωκαισυδεμακουγες δογματος. Καμια ανακωχη. Κανενας μας δεν περισσευει, κανενας δεν θα ‘ρθει αποψε το βραδυ και ειπα να γραψω κανενα κειμενο.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΔΕ ΓΥΡΙΖΕΙ ΠΙΣΩ

Ναι συντροφοι. Το ποταμι δε γυριζει πισω. Μια με τον Αντρικο, μια με εμας. Η Προοδευτικαρα μας ειναι στον σωστο δρομο. Αν και καποιοι θα θελαν εναν Τσοβολα να τα δωσει ολα και να φυγουμε σουμπιτοι για Α Εθνικη, η ομαδα μας ειναι μαθημενη στα ουτοπικα προταγματα, του οσο πλησιαζεις προς την (ποδοσφαιρικη) ουτοπια, αυτη απομακρυνεται απο εσενα.  Και εκει περα βγηκαμε νικητες. Μετα το απαιτουμενο και επιπονο 3ετες 4ετες (γαμω το κεφαλι μου, μαλακα) πρωτο προγραμμα, οπου ο κυκλος της ομαδας (οχι απαραιτητα του αγωνιστικου τμηματος) ‘εκλεισε’ και αναδυθηκαν κατα την διαρκεια της (ισως περισσοτερο προς το τελος), αν οχι γκρινιες αλλα τασεις για αυτοκριτικη και επανεξεταση των λογικων και πρακτικων μας, η ομαδα (και παλι δεν μιλω μονο για το αγωνιστικο κομματι) βγηκε κερδισμενη απο ολα αυτα. Χωρις επενδυταδες και χορηγους (αν και μια διαφηση του στυλ ‘γαλατα-γιαουρτια ο φριξος’ θα ταν μια ποιοτικη πινελια στη βαρια κατα τα αλλα φανελα μας)

Προοδευτικη – Λενιν = 2-1

Ο γνωστος στους κομμουνιστοσυμμοριτες Βλαντιμιρ Ιλιτς Λενιν, ειχε πολυ αποτυχημενα πει καποια στιγμη, μετα την μπολσεβικικη λοβιτουρα της καταληψης των αυτοδιαχειριζομενων απο εργατες και αγροτες, Σοβιετ, οτι ‘πρεπει να κανουμε ενα βημα μπροστα και δυο πισω’. Παρολο το παρολογο της απαιτησης του Βλαντιμιρ, οι κοκκινοι ινστρουχτορες της κομματικης κλικας και του γραφειοκρατικου μορφωματος του κρατικου σοσιαλισμου, μας τα καναν τσουρεκια με αυτη του την ατακα. Τοσο πολυ, που εχει εμπεδωσει οποιαδηποτε σκεψη και προσπαθεια γινεται ολα αυτα τα χρονια απο τους ανθρωπους του μοχθου και της φτωχολογιας. Και εκει που λοιπον περσι καναμε το μεγαλο διπλο στα Μετεωρα και προχωρησαμε στο δευτερο γυρο, φετος, το φαντασμα της παπαριας του Λενιν, επλανατο ωσαν τσεκουρι πανω απο τα κεφαλια μας. Και ποια ηταν η απαντηση μας? Ενα βημα ακομα πιο μπροστα ρε κατακαημενε Ιλιτς. Τι πισω και χαζομαρες. Μονο μπροστα και ας απομακρυνθει, οπως λεγαμε και πιο πριν, το ονειρο του Καυτατζογλειου μακρυτερα. Αλλα και παλι, μεχρι που θα παει? Ολοκληρο γηπεδο, που να το παν? Αντε μεχρι την Μεσημβρια. Δυο μηχανακια, τρια αυτοκινητα και κανενα πουλμαν και θα το βρουμε. Το ιερο δισκοποτηρο που λεγαμε καποτε. Η κουπα με χαραγμενα τα γραμματα της ομαδας μας….αχ….αχ….αχ.

(τα τελευταια τα εβαλα για να δημιουργησω μια συναισθηματικη φορτιση, ξιπασμενη και φτηνη βεβαια αλλα καμια φορα πιανει)

Ακομα δεν εχω δει το προγραμμα, τις ομαδες και ολα τα σχετικα (αναλυτικα τουλαχιστον και οχι αρπακολατζιδικα οπως κανω τον τελευταιο καιρο) αλλά με τα λιγα που εχω δει, η χρονια μας ειναι ετοιμη για πολλες συγκινησεις, καλες και κακες. Η πορεια ειναι ουτως ή αλλως το ζητημα. Και σε αυτο, ειμαστε πιστοι στο ραντεβου μας (ως Προοδευτικη).

Αιολος my arse. Αντε ρε Προοδευτικαρα.

(ps: την προηγουμενη βδομαδα, φυσικα και φορεσα το τυχερο μου t-shirt πριν τον πρωτο μας αγωνα. Γουρια ο Προοεδρας. Γουρια και ο λαουτζικος)

Comments are closed.