Daily Archives: September 20, 2017

Deutschland im Herbst

Επειδη τη προηγουμενη βδομαδα για καποιοες μερες βρεθηκαμε οικογενειακος στη Γερμανια για πολιτιστικες επισκεψεις στην ενδοχωρα, η προσοχη μας στραφηκε εκτος στο οτι τα τρενα δεν ειναι στην ωρα τους αφου επρεπε να περιμενουμε σχεδον 2 ωρες στο bloody Αννοβερο για ανταποκριση προς Κασσελ απο Βερολινο αλλά και στο γεγονος οτι η χωρα ηταν σε διαδικασια εκλογων. Θερμο ή οχι το κλιμα, και τις αφισεις τους τις ειχαν, και τους παγκους τους και τα ολα τους. Κανονικα πραγματα. Οχι οπως μας τα λεγαν τοσα χρονια. Δυο στα δυο. Μια τα τρενα. Και δυο οι εκλογες.

Και επειδη ειμαστε ανθρωποι της δρασης και δεν κρυβομαστε πισω απο τα πληκτρολογια, πηραμε την αποφαση ως εκδοτικη ομαδα, να στηριξουμε ΜαρξισμοΛενινισμο.

Η αποφαση παρθηκε λοιπον και ας αναλογιστει καθενας των ευθυνων του. Και στην τελικη ας περασουν τα μεσα παραγωγης στα χερια των εργατων. Ας εγκαθιδρυθει η δικτατορια του προλεταριατου και ας βγει η Γερμανια απο το Ευρω. Και τι θα γινει δηλαδη. Παλι κεμπαπ στο Κρόιτσμπεργκ θα τρωτε και το πολυ πολυ να εχει περισσοτερα κινεζικα και βιετναμεζικα φαγαδικα. Μια χαρα μου φαινεται εμενα ως χορτοφαγο.

Μαρξισμο-Λενινισμο λοιπον συντροφοι και οτι γινει. Και ας μας βαλουν να πληρωσουμε τα χρεη μας σε Γουαν. Γιολο. Μια ζωη την εχουμε. Βιβερε Περικολοζαμεντε.

Επισης θα ηθελα να ευχαριστησω την Σοσιαλδημοκρατια για το μπαλονι που μας εδωσε και το χαμε μαζι μας στους δρομους του Μουνστερ και ετσι μας περασαν τα μεσημεριατικα tantrums. Χιλια θενκς. Και επειδη ειδα κατι γιαγιαδες να μας γλυκοκοιταζουν και να χαμογελουν ευχαριστημενες, εχω την εντυπωση οτι κερδισαμε τουλαχιστον τρεις ψηφους. Οποτε σκεφτηκα οτι αμα τυχον γινει καμια εκπληξη, θα παω στον Σουλτς και θα του ζητησω μειωση των επιτοκιων για τα χρωστουμενα. Ολα για την πατριδα. Ετσι ειναι αυτα, ακομα και στα ξωτερικα να εισαι αμα την αγαπας την χωρα σου…

Οταν εχεις την αισθηση οτι μοιαζει με νικη…

Και μεσα σε ολα αυτα ειχαμε και το πρωτο παιχνιδι της Προο για το Κυπελλο. Και αντι να ειμαι σπιτι να φοραω το τυχερο μου μπλουζακι, το συγκεκριμενο Σαββατο ηταν μια ολοημερη μαχη με τα τρενα…και την τεχνη. Πρωι-πρωι φυγαμε απο Κασσελ για Μουνστερ/Skulptur Projekte tμεσω Hamm (το οποιο παροτι παιζω ρετζιοναλε γερμανιας, δεν εχω/ειχα την παραμικρη ιδεα που ειναι στον χαρτη, σε αντιθεση με πριν 10 χρονια οταν η συντροφος μου, μου ελεγε οτι θα παιταξουμε σε ‘καποιο Παντερμπορν’ και της ελεγα ‘Α ναι φυσικα, Παντερμπορν. Παιζει η St.Pauli στην τριτη εθνικη μαζι του). Οπως και να εχει, η επιστροφη μας μετα απο ενα 6-7ωρο στο Μουνστερ, ηταν παλι προς το Hamm, για να παρουμε τρενο για Κολωνια, να αλλαξουμε για Φρανκφουρτη (και μετα λεωφορειο για Φρανκφουρτη-Hahn και αεροπλανο για Newquay, Κορνουαλης και τρενο για Πλυμουθ). Και εκει σε καποια απο τις πλατφορμες εκανα συνεχεια ριλόουντ στις σελιδες τις επσμ, για να μου βγαλει το αποτελεσμα ενω προσεχα τσαντες, καροτσι και εαν ερχεται το τρενο.

Δεν ειμαι σιγουρος ποτε τελικα το ειδα γιατι υπηρχε κουβαλημα και αγχος αλλά οταν τελικα το ειδα παροτι την ηττα, ειχα την αισθηση οτι ηταν σαν να κερδισαμε. Βασικα οχι σαν νικη αλλά περισσοτερο ως ενα απο το παιχνιδια που μενουν στο ιστορικο υποσυνειδητο της ομαδα. One of the classics. Οταν με το καλο φτασαμε ‘στις οικογενειες μας’, εκατσα να βρω κανενα αρθρο να δω τι και πως. Οταν λοιπον διαβασα οτι ημασταν 0-2 και μετα ξανα κατα το ’60 με 2-4, κατι σαν να μου γκρεμιστηκε μεσα μου. Ευτυχως δηλαδη που δεν ημουν στο γηπεδο. Καλη η αναρχια, η αυτοοργανωση και η αυτοδιαχειριση παιδες αλλά οταν στο ποδοσφαιρο κερδιζεις με 2-4 και στο τελος χανεις, ειναι στεναχωρια μεγαλη. Κριμα. Οπως και να εχει με τον Κεραυνο θα ξανα παιξουμε και οταν θα του κοβουμε την ανοδο και το πρωταθλημα, θα το θεωρησουμε πατσι (απορω με τον ευατο μου που χρησιμοποιησε αυτη τη λεξη, εχω την εντυπωση οτι τελευταια φορα που την ειπα θα ηταν το 85).


Zafos Xagoraris ‘The Welcoming Gate’ (2017). Former Underground Train Station (KulturBahnhof), Kassel

υστερογραφο/
απλα ηθελα να αναφερθω στην Ντοκουμεντα στο Κασσελ. Λογω της συνδιοργανωσης της με την Αθηνα (και ολα τα σχετικα) στο αλλοτε κεντρικο Fridericianum, αυτη τη φορα ειχαν μονο εργα δανεισμενα απο την ΕΜΣΤ. Οκευ καλη φαση δε λεω. Το προβλημα ηταν οτι εκτος 2-3 ανθρωπων που μπορουν να σταθουν σε οτιδηποτε θεωρειται κοντεμποραρυ αρτ, οπως παραδειγματος χαριν ο Λαππας, και ισως ακομα άλλα τοσα εργα εκει μεσα (πχ του Φαϊτακη, της Mona Hatoum ενδεικτικα αναφερω), τα περισσοτερα ηταν να κλαις με μαυρο δακρυ σε βαθμο, και δεν κανω πλακα, οπου καποιες φορες ηθελα να παω να ζητησω συγνωμη απο τον κοσμο που τα εβλεπε. Και ξανα λεω, δε κανω πλακα.

Advertisements