Monthly Archives: January 2018

Χορτιασαμε επιτελους γκολ!

113 μερες μετα απο εκεινη τη μαγικη εμφανιση στην Πυλαια και μετα το 0-4  με την ΑΕ, επιτελους γευτηκαμε ξανα τη νικη. Τοτε ειχαμε ακομα τη ψευδη αισθηση του πλασαρισματος στις πρωτες θεσεις. 112 μερες μετα κοιτουσαμε τον βαθμολογικο πινακα και κλαιγαν τα ματακια μας. Αλλά ολα εχουν ενα τελος. Ή μια αρχη, αναλογα πως τα βλεπεις.

Ο δευτερος γυρος μολις αρχισε και απλα μας μενει να κανουμε πορεια προς τα πανω για να μην εχουμε συγκινησεις καλοκαιριατικα με τις ζεστες που εχουμε τα τελευταια χρονια. Διοτι απο οτι ειδα, την ειχαν παρει γραμμη οι ανταγωνιστες μας. Πεντε νεοι παικτες οι μεν, παικτη απο την Α’ οι δε και ολα αυτα για να μην αποκλειστουν στα πλευ-αουτ. Φιλοτιμη δε λεω η προσπαθεια αλλά ας μην ξεχναν οτι δεν τα παραταμε ευκολα.

Κρατωντας τις παραδοσεις

Οπως πολυ σωστα προβλεψαν οι αντμινς στο φβ, μετα απο Εκρηκτικο παρτυ την Παρασκευη, η ομαδα το σουκου, πεταει. Συμπερασμα? Καθε Παρασκευη πανκ-ροκ και τα μυαλα στα καγκελα. Επισης ενα μεγαλο μπραβο σε αυτον/αυτην που εκανε την αφισα με τον Eraserhead. Εκτος δηλαδη για την συγκεκριμενη επιλογη αλλά και για ‘απο ποτε ειπες οτι εχουμε να κερδισουμε? ολοι με το ματι να γυαλιζει’. Ευγε!!!

Οποτε κραταμε αυτο το ματι που γυαλιζει για ακομα μερικους αγωνες, βγαινουμε απο την ζωνη των πλαυ-αουτ και μετα αρχιζουμε exhibition games για το καλο του αθληματος, του θεαματος και της  νεολαιας.

Σε άλλα νεα, διαβαζα τις προαλλες το σαιτ του ισοβιτη με αφορμη το αρθρο του για τις ανακοινωσεις των συνδεσμων του ΠΑΟΚ, το οποιο ειναι αυτο Νυχτα, και οσοι δεν ετυχε να το δουν ας ξοδευψουν μερικα λεπτα διαβαζοντας το. Ναι οπως ελεγα, διαβαζα το σαιτ του ισοβιτη το οποιο δεν το ηξερα αλλά θυμηθηκα αμεσως τη φαση με το πανο ‘Ισοβιτες’ στις αρχες του 90 και μετα ειδα οτι ειμαστε περιπου στην ιδια ηλικια και επισης απο την ιδια περιοχη (σχεδον). Αν και δεν ειχα αρκετη σχεση τα ελληνικα τεκτενομενα το 90 λογω της απουσιας μου, πολλα απο αυτα που γραφει χτυπαν ευαισθητες χορδες.

ΕΝΑ ομως πραγμα που διαβασα με εφτασε σε εκεινο το σημειο που σχεδον με κλαματα λες, ‘θα ηθελα να το ειχα γραψει εγω‘. Το συγκεκριμενο κομματι ειναι στο αρθρο Ντουκανταμ, που φυσικα εκτος απο τον Ντουκανταμ, μιλα και για τον Γιαννη Γκιτσιουδη, τον ηρωα της Σπαρτης. Αλλά ας αφησουμε τον Γκιτσιουδη στην ησυχια του και ας γυρισουμε σε αυτο που θελαμε να πουμε. Στο παρακατω κειμενο το εντονα μαυρισμενο κομματι ειναι αυτο που λεγαμε πιο πανω…ο Μπόλονι αποδεικνύει από μικρός πόσο ΠΑΟΚ είναι, σκοράροντας στην επαναφορά μετά την απόκρουση. Ο Μάριους Λακατούς αποφασίζει πως ήρθε η ώρα της αλάνας και σουτάρει το πρώτο πέναλτι στην ευρωπαϊκή ιστορία με μύτο στο οριζόντιο δοκάρι και μέσα: 1-0. Ο Ντουκαντάμ πιάνει και τρίτο πέναλτι, του Αλόνσο, στην ίδια γωνία, ο Μπάλιντ είναι ψύχραιμος και κάνει το 2-0…

Μαγεια. Ναι θα θελα να το ειχα γραψει εγω

Ειμαι σιγουρος οτι κατι ακομα μου διαφευγει απο αυτα που ηθελα να γραψω και μαλλον θα τα γραψω σε επομενα αρθρα οπως αυτο που ειχα ξεχασει πριν καμια βδομαδα με το Καγκελα, Καγκελα Παντου. Η ιστορια του συγκεκριμενου συνθηματος παροτι εχει τραγουδηθει απο ολες τις ομαδες ξεκινησε απο εκεινο το βραδυ που ο Παναθηναικος επαιζε με τη Φεγιενορτ στο παλιο της γηπεδο (το ιδιο ειναι απλα πριν το φρεσκαρουν για το Euro) καποια στγμη λιγο πριν τα μεσα του 80. Οι βαζελοι λοιπον απο την γωνια που τους βαλαν να βλεπουν, εβλεπαν παντου καγκελα στο γηπεδο και ετσι αρχισαν να φωναζουν το γνωστο συνθημα.

ps. ο ρουμανος σπορτκαστερ εκτος το οτι τα ειχε χασει και στο τελος λεει 1-0 ενω ειναι 2-0 το σκορ εκεινη τη στιγμη, πριν χτυπησει το πεναλτυ ο Λακατους σε πληρη αντικειμενικο  mode, θα πει ‘ο Λακατους πρεπει να γραψει. Ο Λακατους Θα γραψει. Σουτ και Γκοοοολ’ Τα υπολοιπα ειναι ιστορια.

Advertisements

Mark E Smith

Ενα μεγαλο μεγαλο θενκς στον Μαρκ για τη μουσικη του και οχι μονο. Εκεινη τη μερα που διαβασε τα αποτελεσματα ηταν και η πρωτη φορα που τον γνωρισα. (Όσοι ενδιαφέρονται για παραπάνω πληροφορίες, μπορούν να πατήσουν το τουιτ)

Ποιος τα λεει ολα αυτα? Ποιος? Ποιος?

Μιας και ξανα πιαστηκαμε ως λαος με το Μακεδονικο και τα συλλαλητηρια, εχω να καταθεσω τα παρακατω.

Τοτε την πρωτη φορα που γινοταν ολα αυτα και ειχε πορωθει ο κοσμος και ειχε γινει εθνικη ψυχωση ο Αλεξαντερ, το ονομα της Μακεδονιας και ολα αυτα, ειχε παραλληλα κυκλοφορησει και μια προκηρυξη που ειχε σαν τιτλο κατι σαν ‘Ο Μεγας Αλεξανδρος ηταν ενας αιμοσταγης δολοφονος που ψοφησε απο συφιλη’ εαν δεν κανω τρομερο λαθος. Δεν θελω να αναφερθω για την προκηρυξη (αλλά αμα υπαρχει πουθενα, τσεκαρετε την γιατι ειχε ενα πολυ ωραιο σκιτσακι με τον Αλεξ να καθεται πανω σε δουλους εν ειδει θρονου).

Τελος παντων εκεινη τη περιοδο καποια στιγμη ερχεται ο κοουτς (ο πρωτος που ειχαμε στην ομαδα) πισω στην Καβαλα και βγαινουμε εξω για μπυρα. Αν ισχυουν ετσι οπως τα θυμαμαι θα πρεπει να ηταν η πρωτη χρονια που ειχε περασει Θεσσαλονικη. Και ετσι λοιπον βγηκαμε και βγηκαν μαζι μας και 2 κοπελιες τις οποιες εγω δεν ηξερα. Την μια, την ειχε γνωρισει ο Στεργιος, φανταζομαι στην Θεσσαλονικη και ειπαν να βγουνε και για ενα ποτο στη Καβαλα. Για την αλλη κοπελα δεν θυμαμαι.

Και ετσι λοιπον εκει που τα λεγαμε (ιδεα δεν εχω τι μπορει να λεγαμε) γυρισε η συζητηση στο θεμα που εκαιγε. Την Μακεδονια (μας) και τον Μεγα Αλεξανδρο. Περιττο νομιζω να πω οτι εγινε κολαση εκεινο το βραδυ, διοτι ενω προσπαθουσα ή προσπαθουσαμε να εξηγησουμε τι ακριβως ειναι η ολη φαση με τον Αλεξανδρο και τις εκπολιτιστικες του κατακτησεις και οτι αλλη παπαρια μας πετουσαν στη μαπα, εκεινο τον καιρο δεν ημουν και ιδιαιτερα ηρεμος τυπος (νεος γαρ) και απο ενα σημειο και μετα εγινε τσι κολασεως οπου φτασαμε καποια στιγμη η δευτερη κοπελα να ουρλιαζει/φωναζει ‘Ποιος τα λεει ολα αυτα? Ποιος? Ποιος?’ ανα πεντε-δεκα δευτερολεπτα για κανενα λεπτο ενω εγω ελεγα τα δικα μου, φανταζομαι το ιδιο δυνατα αν οχι χειροτερα. Ο Στεργιος καθοταν διπλα μου και δεν μιλαγε. Αυτο ‘το ποιος τα λεει ολα αυτα’ με ειχε τρελανει τελειως οποτε καποια στιγμη γυρναω και της λεω:

-Ποιος τα λεει ολα αυτα? Ποιος? Ποιος?
-Ο Στηβ Μπουλ
– ….
– ….
– ….
– ….

Ησυχια. Ηρεμια. Για κανενα λεπτο κανενας δεν ειπε γκιχ. Η απολυτη κατανυξη. Ο Στεργιος απο διπλα να εχει σκυψει σχεδον κατω απο το τραπεζι για να αποφυγει οποιαδηποτε οπτικη επαφη και αρχισει να γελαει. Βασικα και χωρις να κοιταξει κανενας ηθελα να ξαπλωσει στο παπλωμα αλλά μετρησε η ανιδιοτελεια της αντρικης φιλιας και δεν με εδωσε. Μουά, ημουν ετοιμος για ολα. Αν με ρωταγε, και ποιος στον μπουτσο ειναι αυτος ο Στηβ Μπουλ, θα ελεγα πολυ απλα οτι ηταν καθηγητης Ιστοριας στο Πανεπιστημιο του Γουλβερχαμπτον, το οποιο ειναι κατα το ενα τριτο σωστο μια και ο Στηβ Μπουλ επαιζε στους Γουλβερχαμπτον Γουόντερερς απλα δεν ηταν καθηγητης, ουτε δουλευε στο Πανεπιστημιο.

Μετα απο αυτο δε νομιζω να ξαναμιλησαμε για τον Μεγα Αλεξανδρο εκεινο το βραδυ μιας και μονο η αναφορα που εκανα σε ενα ονομα, τυχαιο και οποιο να ΄ναι, απλα ελυσε το προβλημα μας και εκανε τα λεγομενα μου απολυτως σωστα. Τρομαχτικο λιγο αλλά ετσι ειναι αμα δεν εχεις ενα σμαρτφον το 93 να ριξεις ενα γρηγορο σερτς να δεις τι λεει ο παπαρας απεναντι. Οποτε ΑΝ τυχον διαβαζει μια κοπελα που στο ‘1932’  μπαρ καποια στιγμη ενας σου ειπε για ενα Στηβ Μπουλ, σορυ. Δεν τα ειχε πει ο Μπουλ αυτα παροτι οτι σου ειχα πει ηταν αληθες.

Δευτερο μερος. Το Συλλαλητηριο

Μιλαω για το πρωτο. Τοτε λοιπον που θα γινοταν το συλλαλητηριο μας ειχαν πει οτι ηταν εθελοντικο και οτι αμα θες πας στη Θεσσαλονικη. Τοσο εθελοντικο που στο τελος το παιδομαζωμα των γενιτσαρεων εμοιαζε με παιδικη χαρα. Στο τελος παροτι θα εφευγε ολο το σχολειο εβαλαν τους κανα δυο μαθητες που δεν θα ερχοταν να πανε για παρουσιες και μαθημα. Οπως καταλαβαινεται εμεις ημασταν ηδη μεσα στα λεωφορεια για τη συμπρωτευουσα. Το πλανο μας ηταν απλο. Μας πανε Θεσσαλονικη, παμε καρφι στο Rollin Under το δισκαδικο που ηταν ακομα τοτε στο ισογειο πολυκατοικιας και μετα Ναυαρινου για αραγμα. Τι αλλο να καναμε, νεα παιδια ημασταν. Εβραζε το αιμα μας να παμε να κατσουμε Ναυαρινου, να το παιξουμε ιστορια και ετσι. Οποτε αμα τυχον σας πει κανενας, τοτε ειχε ενα κατομυριο ανθρωπους, να του πειτε ενα εκατομυριο μειον τεσσερις φιλαρακι ειχα κατι γνωστους που τελικα δεν κατεβηκαν.

Βαρνταρσκα Προτζεκτ

Πριν δεκα-δωδεκα χρονια εψαχνα ενα ονομα για ενα προτζεκτ που ειχα. Βασικα δεν ειχα κανενα προτζεκτ αλλά εκανα διαφορα field recordings απο νυχτερινα λεωφορεια, απο σταθμους τρενων, απο δρομους κοκ με μια γκαμα ηχογραφησεων απο noise μεχρι αυτα που χαρακτηριζε ως non-places ο Marc Auge στο πιο γνωστο του βιβλιο. Και ενω η καταγραφη ολως αυτων ηταν κυριως για προσωπικη χρηση μιας και δεν ειχα σκοπο να την εκθεσω/παρουσιασω, παρολα αυτα ηθελα να υπαρχει ενα ονομα πισω απο ολα αυτα. Παραλληλα εκεινον τον καιρο για καποιο λογο παλι κατι ειχε τους ΠΓΔΜιωτες και ενα παπας δικος μας ειχε πει να ονομαστειτε Βαρνταρσκα και τοτε θεωρησα οτι αυτη η λογικη οτι ΄κοιταξτε να δειτε, δεν μας ενδιαφερει τι και πως θελετε να λεγεσται, θα σας πουμε εμεις πως θα ονομαστειτε και το ονομα της χωρας σας θα ειναι το Βαρνταρσκα’ θα εχει ιδιαιτερο ενδιαφερον στην πολιτικη του μουσικου μου προτζεκτ (τουλαχιστον ως ειρωνια) και ετσι το ονομασα και γω Βαρνταρσκα. Τιποτα απο ολα αυτα δεν εχει ακουσει ανθρωπου αυτι αλλά ακομα υπαρχουν mini disc δισκετες με τις λεξεις Βαρνταρσκα Προτζεκτ πανω.

Βορεια, Ανω, Σλαβο ψηφιστε τωρα και κερδιστε

Φανταστειτε τωρα να υπαρξει αυριο-μεθαυριο ομαδα στη ΠΓΔΜ η οποια να θελησει να ονομαστει Προοδευτικη Τουμπας. Δε λεω ανθρωποι σοβαροι ειμαστε, δε θα κανουμε ουτε τσαμπουκαδες ουτε συλλαλητηρια ουτε τιποτα αλλά οχι και ετσι, το ονομα μας. Τρεις χιλιαδες εκατομμυρια ζίλιονς οφ τρίλιονς χρονια μας λεγαν ετσι, πρεπει να αποφασισουμε

Καγκελα…Καγκελα…Καγκελα Παντου!!!!

Τελικα δεν Εφανερωθηκαμε
Πριν τον αγωνα με την Παναγια την Εφανερωμενη σκεφτομουν ποσο τυχεροι ημασταν τελικα και δεν ειχαμε κερδισει τον προηγουμενο αγωνα με την Ελπιδα. ‘Αγιο ειχαμε που λεει και κοσμακης. Φανταστειτε δηλαδη να ριχναμε μια πενταρα στην Ελπιδα και να πιαναμε καμια δαιμονισμενη φορμα και μετα να επρεπε να διακοψουμε για τις γιορτες του Δεκεμβριου. ‘Αγιο καλα τα λεει ο κοσμακης. Τουλαχιστον τωρα συνεχιζουμε στο ιδιο δρομο. Ουτε να μας τα χαλαει καμια διακοπη, ουτε να πρεπει να ριχνουμε πενταρες αριστερα-δεξια.

Στα 3 δοκαρια, ενα πεναλτυ
Παρολα αυτα θα μπορουσαμε να προτεινουμε στην φιφα και την ουεφα να βαλει στους κανονες τις ακομα εναν. Εαν ειμαστε κατα το ’60 και το παιχνιδι ειναι στο 0-0 και μια ομαδα εχει τρια δοκαρια, τοτε να της δινεται ενα πεναλτυ. Ετσι για την αδικια.

Δυστυχως πλεον εδω και πολλα χρονια αγωνες κατα την διαρκεια των χριστουγεννων δεν γινονται στον ελλαδικο χωρο. Η Προοδευτικη η παλια φυσικα και ειχε φυγει αρον αρον απο την γαλοπουλα (εαν υποθεσουμε οτι ειχαν γαλοπουλα) το μεσημερι του 1959 να παιξουν τοπικο ντερμπυ με την ΜΕΝΤ, ενω δεκα χρονια αργοτερα στον αγωνα με την ΑΠΕΛαγκαδα αποφασισαν να μην πανε καθολου και να χασουν τον αγωνα στα χαρτια. Fair enough. Οσον αφορα το boxing day, δηλαδη στις 26 του Δεκεμβρη, παραδοσιακη μερα στην Αγγλια να παιζουν μπαλα, να ανοιγουν τα δωρα (και να τρων τα υπολοειμματα της γαλαπουλας), η Προοδευτικη πιστη στις ποδοσφαιρικες παραδοσεις εχει δωσει αρκετους αγωνες. Το 54 με την Δαφνη Συκεων, το 55 με τον Θριαμβο Ακροπολεως, το 62 με τον Αχχιλεα Τριανδριας, το 64 με τον Μελιτεα, το 65 ξανα με τον Αχχιλεα, το 66 με τον Κεραυνο Αγ.Παυλου, το 67 με τον Αετο Βασιλικων, το 72 με το Ζαγκλιβερι και το 74 με τον Ποσειδωνα Μηχανιωνας.

Καποιοι φιλοι, οπαδοι, παραγοντες της Προοδευτικης μη μπορωντας πια την κοροιδία της επσμ, αποφασισαν να ταξιδευσουν οικογενειακως μεχρι την Αγγλια για να δουν αγωνα κατα την περιοδο των γιορτων, απο οπου και ειναι η πιο πανω φωτογραφια (Hitchin Town – Kings Langley = 6-0). Τι αλλο να πουμε ρε ΕΠΣΜ, δεις τι κανει ο φιλαθλος λαος μας.

Αγορασε η μανα μου κουραμπιεδες απο τον Βενετη?

Μεσα σε ολα, αντι να μεινουμε και εμεις Αγγλια ειπαμε να αφησουμε το Πλυμουθ στην ησυχια του και να κατεβουμε στην πρωτευουσα μπας και αφησουμε την μικρη με τις γιαγιαδες της για να μπορεσουμε να βγουμε και εμεις εξω σαν ανθρωποι. Επιτυχημενη η συνταγη, και τις βολτες μας τις καναμε, και τα θεατρα μας ειδαμε και ολα μας. Εκει τελος παντων που καθομασταν καποια στιγμη ολοι στο σπιτι, ακουω την μανα μου να (μας) λεει, ‘να παμε καποια στιγμη απο τον Βενετη να παρω κουραμπιεδες’. Τι λες ρε μανα? Κατεβηκες απο την Καβαλα, την κουραμπιεδουπολη για να ερθεις στην Αθηνα να παρεις κουραμπιεδες απο τον Βενετη? Και ομως ναι. Οχι οτι με ενδιαφερει, να μη σωσω και φαω ποτε κουραμπιε στη ζωη μου, σιγα το πραμα αλλά οχι και ετσι. Και ομως, προδοσια μεσα απο το ιδιο σου το σπιτι. Κριμα που δεν ειχε μια πισινα να παω να πεσω σαν τον κυριο Αντωνη να δεσει το γλυκο.

Και άλλα ειχα να πω αλλά δεν τα θυμαμαι πια. Αυτα τα ολιγα. Καλη χρονια στην ποδοσφαιρικη και μη Προοδευτικη κοινοτητα.

υγ: υστερα απο εισηγηση του Προοεδρα, αφηνω τα σχολια ανοικτα και βλεπουμε για το μελλον
υγ2: την προηγουμενη βδομαδα η Guardian ειχα μια πολυ ωραια συνεντευξη με τον Jaylen Brown (Sport is a mechanism of control in America’) των Boston Celtics (ηταν στο Λονδινο για ενα παιχνιδι με τους Sixers). Οσοι θα θελαν να την διαβασουν εδω.
Αν και αγαπημενος μου παικτης της Βοστονης ειναι ο Tatum, η συνεντευξη του Brown ειναι παρα πολυ καλη οπως επισης και η ιδια η προσωπικοτητα του Jaylen. Στο τελος μας τα χαλαει με το τι υποστηριζει στην Αγγλια αλλά χαλαλι. Εαν εχετε χρονο, ριξτετη μια ματια.